Ik wil het Alleen even met jullie delen (deel 2)

Ik heb een hecht gezin, fijn werk, vrijheid, gezondheid, luxe… Daar ben ik blij mee en dankbaar voor. Ja, ik tel mijn zegeningen, al lijkt het misschien, als je deze blog verder leest, of dat niet zo is.

Mijn leven is een zoektocht. Een zoektocht naar de kern van het bestaan, naar “thuis”. Wat dat precies is, weet ik niet. Ik voel een vaag gemis, alsof ik eenzaam dwaal over de wereld. Altijd vertrouwde ik erop dat ik “thuis” uiteindelijk wel zou vinden en dat ik het onmiddellijk zou herkennen. Maar nu?

De laatste jaren was ik op de goede weg; ik kreeg steeds meer overzicht en grip op mijn leven. Ik was als het ware iets aan het smeden… een sleutel! Maar het duurde nog een hele tijd voordat ik besefte dat het de sleutel was om de deur van “thuis” te kunnen openen. En toen ik dat eenmaal wist, rende ik met die sleutel kris kras door een dichtbegroeid woud, niet wetend waar ik moest zoeken. In het midden daarvan bevond zich een open plek, waar “thuis” op me wachtte. Wat ik niet kon zien, was dat er een grote brand woedde. Toen ik eindelijk bij de open plek aankwam, restte van “thuis” alleen maar as.

Dat was een jaar geleden. Het heeft me behoorlijk aangegrepen; de manier waarop ik sindsdien in het leven sta is somberder dan ooit. Ik kan me nog wel vaak blij en enthousiast voelen, maar die vrolijkheid blijft alleen aan de oppervlakte, dringt niet meer diep in mijn wezen door. Mijn grondstemming, tussen die kleine geluksmomenten in, is al een jaar lang onveranderd mat.

Waarom deel ik dit? Omdat er vast meer mensen zijn die met iets soortgelijks kampen. Voor hen (en voor mij) is dit gevoel moeilijk uit te leggen en voor hun partners is het moeilijk te begrijpen. Misschien kan dit blog een beetje bijdragen aan begrip.
Volgens mij heeft iedereen iets nodig om op terug te kunnen vallen, om te koesteren, om te bewonderen, om op te hopen, naar te verlangen… en iedereen heeft vooral fiducie nodig. (fiductie = vertrouwen in een goede afloop). Zonder dat voelt je ziel zwaar of juist leeg. Het is niet op te lossen met materialisme. Dingen kopen, continu afleiding zoeken, verslaafd raken… dat vult de leegte in je ziel niet op en laat het zware gevoel niet verdwijnen.

Ik heb iets essentieels verloren, maar er is nog heel veel moois wat ik nog wel heb (zie eerste zin). Als ik hier doorheen ben -ik ga ervan uit dat dit een fase is- dan zal ik vast ook weer nieuwe mogelijkheden zien.

liefs,
Tine de Jong-Veenstra

Klaar voor het einde.

Al sinds ik me kan heugen intrigeert het einde der tijden me. Ik zie het niet als een climax van dood en verderf, maar juist als een vervulling van liefde, als verlossing van al het kwade…
Ik was altijd al nieuwsgierig naar dat moment; zal de hemel opengaan midden in de winternacht, zoals in mijn favoriete kerstliedje? Zal God als een wolk van licht voor iedereen verschijnen?
Maar als ik me het probeerde voor te stellen hoe het zal zijn, werd ik bang en dacht ik gauw: “Als het nu maar niet echt gebeurt!”
Ja, want stel je voor zeg! Dat het wél echt zal gebeuren tijdens ons leven! Dat zal ons beeld van de werkelijkheid compleet aan diggelen gooien. Kunnen we dat aan of krijgen we een hartverlamming van schrik?
Misschien haal jij je schouders op, zo van: wonderen-bestaan-toch-niet-dus-maak-je-niet-druk.
Ik maak me er niet druk om… Ik voel me er de laatste tijd juist rustiger onder dan ooit. Laat maar komen. Of het nu al in 2012 komt of veel later, ik ben er klaar voor. Ik wil het meemaken, laat mij er bij zijn. Ik ben niet meer bang.

liefs,
Tine de Jong-Veenstra

Stop hou op! Stop beledigingen op internet.

Alle kinderen op de school van mijn jongste kind weten wat “Stop hou op!” betekent: dat de ander het écht vervelend vindt wat je doet en het helemaal zat is. De afspraak is, dat als iemand dat tegen je zegt, je onmiddellijk ophoudt met klieren. Zelfs kleuters snappen het.

Op internet worden veel discussies gevoerd over politiek en over andere zaken, zo ook in mijn huidige woonplaats Alphen aan den Rijn. Ik voel een groeiende plaatsvervangende schaamte als ik opinieblogs en reacties lees op Alphens.nl.

Discussie, debat, vrijheid van meningsuiting, openheid… dat is onmisbaar voor een goede samenleving.
Maar respect voor elkaars mening en persoonlijkheid is dat ook! Humor kan een fantastisch smeermiddel zijn, maar veel “grapjes” die over anderen worden gemaakt op internet zijn niet meer om te lachen.

Er worden me teveel grenzen overschreden. Persoonlijke grenzen zijn verschillend, daar zou iedereen wel wat meer rekening mee kunnen houden. Ook moet er rekening worden gehouden met het feit dat alles op internet blijft staan, dat alles anders geïnterpreteerd kan worden dan je bedoeling is en dat negatieve uitlatingen veel schade kan berokkenen. Niet alleen iemands positie, maar ook de persoon zelf en zijn/haar gezin… Jawel, schelden doet wel degelijk pijn! Iemand opzettelijk beledigen of kwetsen vind ik dus not done.

Nou ja kom, bovenstaande wéét iedereen toch ook wel? Waarom gebeurt het dan toch? Soms denk ik: hoe is het mogelijk dat iemand zo denkt, waar haalt iemand het lef vandaan om een ander belachelijk te maken op internet? Is het onkunde, heeft hij/zij nooit fatsoen geleerd?

Een paar citaten die ik plukte van alphens.nl:

“Ik vrees echter dat ook het hoogbegaafden onderwijs van Sopora nooit veel kan worden. Hoe kan het ook anders met zo’n bestuur van laagbegaafden er boven.”

“Nu had die familie Prins een dochter. Type studietrutje zeg maar. Hoge cijfers, kleine tietjes, nog nooit gezoend en altijd stilletjes in de klas. Laten we haar Inge noemen, Inge Prins dus. Thuis had ze wel een grote bek. Ze wist het altijd beter en ze vond haar ouders, die niet op het Atheneum hadden gezeten, maar dom. ”

“Ruud Gebel is of te stom voor woorden of hij heeft oogkleppen en oordoppen en kan absoluut niet tegen kritiek.
Ik denk dat hij zelf eens naar de dokter moet. ”

“Die Gebel spoort echt niet! ”

“Het was een indrukwekkende begrafenis. Meer dan vierduizend Alphenaren kwamen naar de Oosterbegraafplaats om de oud-burgemeester van Alphen aan den Rijn en de latere fusiegemeente Boswoude aan den Rijn een laatste eer te bewijzen. ”

“Oppatja, die 35 jaar geleden uit de kast kwam, haar man verliet en nu al jaren gelukkig is met vriendin Bettie.. ”

“Dit soort bedrog kan allemaal in Alphen.
We hebben ook een raad vol met meelopers en laffe figuren… Zelfde met die pedante kwal Lyczak, alle raadsleden hebben vertrouwen is deze man! ”

“Afgelopen week zat ik nog in de wachtkamer op mijn eigen zeer kundige en aardige huisarts te wachten. In dezelfde praktijk resideert “een soort afgevaardigde van God”, nl. heer Gebel. Zijn hele houding en uitstraling als hij een patiënt komt halen, zorgt ervoor dat ik ter plekke mijn goede humeur verlies, misselijk wordt en met hartkloppingen probeer mijn voedsel binnen te houden. Een grotere arrogant is er in Alphen aan den Rijn niet te vinden.”

Let wel, alphens.nl wordt door duizenden Alphenaren gelezen. Wat vinden zij hier nou van? Is dit de tendens hoe we met elkaar om gaan voortaan? Willen we dat jongeren deze manier van communicatie als voorbeeld krijgen voorgeschoteld? Willen we van elkaar leren hoe je je zin krijgt door schaamteloos een ander te overschreeuwen en te vernederen? Moet je overal maar tegen kunnen en moet alles maar kunnen tegenwoordig?
Grenzeloosheid geeft onveiligheid.
Laten we het zover komen?

Ik roep: “Stop hou op!”

Vraag rustig naar uitleg als je iemand niet begrijpt in plaats van meteen je verontwaardiging te spuien. Vertrouw elkaar wat meer. Alsjeblieft.

Liefs,
Tine de Jong-Veenstra

De zin van het bestaan.

Zeg me alsjeblieft: wat is de zin van het bestaan? Voor wie heeft dit zin? Voor God? Voor onze ouders? Voor onze partners? Voor de volgende generatie? Voor onszelf?

Ieder leeft zijn eigen leven. Niet allemaal tegelijk en niet hetzelfde. Levens kunnen evenwijdig lopen aan elkaar, of elkaar kruizen, soms ontstaat er een verbinding, soms vallen verbindingen uiteen… Macht, kennis, energie, lust, liefde, geluk, pijn, verdriet, plezier, bewondering, afschuw.. ieder van ons krijgt er mee te maken en probeert er het beste van te maken, want: “het leven gaat door.”

Maar tot dusver worden we geboren en gaan we dood. En van dat laatste kan ik heel verdrietig worden. Of erger: ik kan er leeg van raken. Soms heb ik het gevoel dat alles voor niets is, dan voel ik geen verbondenheid met het leven, geen basis.

Ik kan het wel rationaliseren: het bestaan heeft zin want als het geen zin had dan was het niet ontstaan. Dan was het Niets het Niets gebleven. Daar houd ik me op moeilijke momenten aan vast. Anders zou ik kunnen afglijden naar onverschilligheid. Onverschilligheid, leven zonder zin-besef, is niet-leven.

Waar ben ik? Waar ben jij? Waarom? Dat wil mijn ziel weten. Dus laat het me weten, als jij het weet…

liefs, Tine

Autorijden vanaf 16 jaar, te grote verantwoordelijkheid.

Vanaf de dag dat je 16 jaar bent geworden mag je op voor je theorie-examen-B, waarna de praktijklessen vanaf 16,5 jaar mogen beginnen. Vanaf de dag dat je 17 jaar bent geworden mag je examen afleggen voor je autorijbewijs.

Kijk, mijn theoriediploma had ik op mijn 17e in mijn broekzak en ik haalde het rijbewijs toen ik net 18 was. Jawel, in één keer. Ik kan dus niet (en wil ook niet) beweren dat autorijden te moeilijk voor jongeren is. Ze kunnen heus wel een auto besturen en de verkeersregels snappen. En inparkeren kunnen ze vast beter dan ik
Maar dan? In de praktijk vergt goed en veilig autorijden heel wat meer dan de techniek onder de knie hebben. Je moet overzicht hebben, kunnen plannen, je kalmte kunnen bewaren en snel kunnen anticiperen in het verkeer. Je moet je lang kunnen concentreren, ook als er vrienden meerijden die na een feestje nogal uitbundig zijn.
Ik vind autorijden een veel te grote verantwoordelijkheid voor jongeren van 16, 17 jaar.
Ze kunnen niet alleen zichzelf doodrijden maar ook een ander… Ik houd mijn hart vast.

Als je geslaagd bent voor je rij-examen, krijg je een volwaardig, definitief rijbewijs en géén voorlopig rijbewijs. Totdat je de leeftijd van 18 jaar hebt bereikt, mag je alleen met een door jou opgegeven begeleider(s) rijden die aan de eisen voldoet.

Begeleiders? “Ik zit aan het stuur –vloek- houd je mond!” is wat volwassen bestuurders zeggen als een passagier ongevraagd advies durft te geven tijdens het rijden. Zouden pubers überhaupt naar hun begeleiders luisteren?
Ik weet nog wel dat ik na mijn rij-examen juist geadviseerd werd om veel in mijn ééntje te rijden, zelfstandig kilometers te maken, om zelfvertrouwen achter het stuur te krijgen.
Afgezien daarvan is onder toezicht rijden volgens mij niet veiliger. Want hoe moeten begeleiders ingrijpen als het mis gaat? Aan het stuur trekken?
Ik zou eerder de leeftijdsgrens omhoog doen ipv naar omlaag. We willen toch het gebruik van het openbaar vervoer stimuleren? Minder (geparkeerde) auto’s in de straat? Gezonde levensstijl? Laat de jeugd toch lekker fietsen

Dit waren mijn gedachten er over en ik ben benieuwd hoe jullie er over denken. Let me know, geef je reactie hieronder, thanks!

Groeten,
Tine de Jong-Veenstra

Waar is de compassie?

Let LOVE today Open hearts Vanish fears Ease the pain -Tinexpression-

Oorlogsmisdaden, kindermishandeling, eerwraak; gruwelijke situaties waarbij ik denk: “Waar is de compassie?”
Er zijn ook kleinere, alledaagse situaties, waarin duidelijk iets mis is, maar niemand ingrijpt:
- Een peuter huilt in de buggy. Haar moeder slaat het kind en schreeuwt: “Rotkind! Houd op met krijsen! Hou je smoel!” Ze schudt de buggy wild heen en weer als ze slaand en schreeuwend doorloopt. Omstanders kijken haar na.
- In de speeltuin vecht een groepje kinderen tegen één kind. Het kind wordt op de grond geduwd, geschopt, uitgescholden. Andere kinderen letten er niet op, volwassenen kijken even verstoord op en kijken weer weg, terwijl de kinderen doorvechten.
- Een groepje mannen staan te praten op de weg aan de rand van een parkeerplaats. Een auto wil er langs. De bestuurder draait zijn raampje open. Voordat de bestuurder wat kan zeggen zegt één man van het groepje: “Wat wou je nou, vieze Marokkaan! Vuile zwarte!” Een paar mannen moedigen hem aan en versperden de weg, een paar andere mannen keken de andere kant op.

Ik denk dat veel mensen zich afschermen, ze hebben genoeg aan hun eigen sores.
Ze verharden zich en schakelen hun gevoel uit. Want voelen brengt verantwoordelijkheid met zich mee. Als je voelt dat het met een ander niet goed gaat, sta je voor de keuze om wel of niet in te grijpen. Grijp je niet in, dan voel je je schuldig en dat is een rotgevoel. Grijp je wel in, dan krijg je een hoop gedonder -denk je- en dan voel je angst, wat ook een rotgevoel is. Rotgevoelens vermijdt je liever, dus je bouwt een muur om je hart waardoor gevoelens niet binnen kunnen komen en je dus ook niet zo vaak geplaagd wordt door die lastige verantwoordelijkheidsgevoelens.

In een wereld waar compassie ver te zoeken is, is het moeilijk om zelf compassie te voelen en te tonen.
Ik ben ervan overtuigd dat iedereen compassie in zich heeft; we worden ermee geboren. Maar ieder van ons krijgt te maken met teleurstellingen en pijn. Om te overleven gaan we onszelf verdedigen of de ander aanvallen. Gevoeligheid wordt vaak als zwakte gezien.

Ik pleit voor een comeback van compassie!
Hoe meer compassie je in je leven toelaat en er naar handelt, hoe sterker je wordt. En jij niet alleen, óók de mensen die het zien of ervan horen en een voorbeeld aan je nemen. Laten we onze kinderen het goede voorbeeld geven, door compassie vóór te leven, daarmee kunnen we veel leed voorkomen. Voel weer en laat je hart spreken voor anderen.

liefs,
Tine de Jong-Veenstra

PS: In bovenstaande drie kleine voorbeelden greep ik overigens wel in hoor. Heb jij ook situaties meegemaakt waarbij je je geroepen voelde om in te grijpen? Vertel dan alsjeblieft je verhaal in een reactie. Hoe meer we over compassie horen/lezen, hoe beter.

Tegenslag.

Soms zit ’t mee, soms zit ’t tegen. Het valt me op dat als mij één ding tegenzit er tegelijkertijd méér dingen tegenzitten. Alsof ’t een complot is om mij te stoppen. Alsof een aantal mensen ineens mijn weg versperren. Zij duwen me aan de kant en ik probeer me tussen hen door te dringen, want ik laat me niet zomaar van mijn pad afduwen!

Vermoeiend is het wel en echt genieten van de omgeving kan ik zo niet meer. Ik kom aardig ver, totdat iemand me onverwacht in een diepe kuil in de weg duwt. BAM! Daar lig ik dan. In het slijk. “Hier kom ik nooit meer uit, ik kom niet verder,” denk ik. Het wordt even aardedonker. Even.

Wat denk jij bij tegenslag?
a) “Laat maar zitten, het lukt me toch niet.” (Terugtrekken)
b) “Hier zullen ze voor boeten, ik krijg ze nog wel!” (Terugslaan)
c) “Jammer, maar het is zoals het is.” (Accepteren)
d) “Zo lukt het dus niet, hoe lukt het wel?” (Beraden)

Als je je meestal terugtrekt, dan heb je waarschijnlijk het gevoel dat je weinig in de melk te brokkelen hebt. Om de pijn van verslagenheid te voorkomen neem je geen risico’s meer; je kruipt in je schulp en je gaat in rondjes lopen.
Als je meestal terugslaat, overwin je wellicht de tegenslagen. De vijanden die je onderweg maakt neem je op de koop toe. Die zinnen op wraak, dus jij zult constant op je hoede moeten blijven. Je weet niet of de mensen die met je meelopen van je houden of bang voor je zijn. Hoe verder je komt, hoe argwanender je wordt en hoe harder jij zult moeten strijden.
Accepteer jij de tegenslagen, dan komt er meer rust, voor jou en je omgeving. Je kunt dan meer genieten op de plek waar je je bevindt. In de meeste gevallen van tegenslag is dit dan ook de meest gunstigste reactie. (helaas ook vaak de moeilijkste.) Sommige gevallen zijn echter té belangrijk voor je om los te willen laten…
Dan kan je je gaan beraden. Ken je het liedje nog van het kleine zigeunermeisje? “Sta op meisje lief en droog je traantjes af. Kies een kindje uit de kring met wie je dansen mag.” Uithuilen en weer opstaan. Werk aan verbetering, zoek een nieuwe aanpak, creëer een ander pad.

Ik hoef andere mensen op mijn pad niet weg te duwen. Als ze me er niet doorlaten, willen ze me duidelijk maken dat ik beter een andere richting uit kan gaan. In de kuil ben ik noodgedwongen tot stilstand gekomen. Even was ik in paniek, ik dacht dat ik niet verder kon. Maar al gauw veranderde dat. Want ik wil dat en waar een wil is is een weg… Ik ga wél verder. Maar dan anders. Ik krabbel overeind, klim uit de kuil en lach, want ik zie voor mijn ogen een prachtig slingerweggetje verschijnen, dat ik eerst niet zag omdat ik per se rechtdoor wilde! “Ik kom er wel, alleen via een andere weg dan ik eerst dacht.”

Volg je mooie toekomstdromen…

liefs,
Tine

Als jij en je kinderen niet gelukkig zijn.

“Als mijn kinderen gelukkig zijn, dan ben ik het ook.”
Mooie gedachte. Niets mis mee.
Maar wat als jij en je kinderen al een lange tijd niet gelukkig zijn?

Pas op dat je dan niet doorschiet naar: “Pas als mijn kinderen gelukkig worden, dan kan ik ook gelukkig worden.”
Onbedoeld vraag je zo nogal wat van ze: zij moeten jou het gevoel geven dat ze gelukkig zijn zodat jij gelukkig kan worden. Leg de verantwoordelijkheid van jouw geluk niet bij je kinderen…Want het zijn kinderen, die pas iets kunnen geven als ze voldoende hebben ontvangen, het liefst van jou.
Wat gebeurt er als je het omdraait: “Als ik gelukkig ben, dan zijn mijn kinderen het ook.”
Ik denk dat dat werkt. Dus: wees gelukkig. Ik wil niet zeggen dat je geforceerd moet lachen om de schijn op te houden. Integendeel. En ik wil ook niet zeggen dat je nooit aan je kinderen mag laten zien dat je verdriet hebt. Kinderen voelen de spanning toch wel als jij niet gelukkig bent, ook al denk je misschien dat niemand het door heeft. Die spanning is juist funest. Ik wil wél zeggen: cijfer jezelf niet constant weg, jij mag er zijn. Onderneem dingen die je zelf leuk vindt. Zorg niet alleen goed voor je gezin, maar ook voor jezelf, wees minder hard voor jezelf. Stel grenzen.
Als jij gelukkig bent, straal je dat uit naar je kinderen. Sta jezelf toe te genieten van kleine dingen, of van grote dingen; leef je kinderen voor dat alles de moeite waard is. Kinderen hebben dat nodig om zich veilig te voelen. Dat geeft hen -daar heb je mijn stokpaardje weer- vertrouwen.

liefs,
Tine

Einde zomer, begin van de herfst. Hoe kijk jij er tegen aan?

Vanmiddag liep ik door de tuin. ‘t Is niet bepaald een wandeltuin- een kleine patio- maar omdat ik héél langzaam liep kon ik alles eens rustig in me opnemen. Ik had toevallig mijn camera nog om mijn nek en legde vast wat mij opviel.

Kijk, deze plant heeft zijn beste tijd gehad, zo te zien. Hoe heet ie ook alweer? Lampionplant. Hij rot een beetje weg… Wat een troosteloos gezicht. Maar hee, eigenlijk is het skelet van de lampion een kunstwerk! Dit zijn de bladeren van onze Plataan, waar het verval ook al toeslaat. Niet zo fraai, die grote dorre bladeren. Maar wacht eens even, daar achter dat grote bruine blad zie ik iets fragiels, waar het licht doorheen schijnt. Mooi! En dit is de Hedera. Als we niet flink snoeien overwoekert hij alles. Waar de bladeren zijn weggetrokken, blijven “zuignapjes” van de klimop op de schutting achter. Grappig, van dichtbij lijken het wel… Je kunt er van alles in zien! Hmm, onze Blauwe regen lijkt maar saai zo, zonder de weelderige blauwe trossen bloemen die hij in het voorjaar droeg… Alhoewel, er hangen nu wel bijzondere “boontjes” aan. Met een donzig velletje. Hè, al die besjes op de grond, dat geeft zo’n rommel. Wat steekt hun kleur eigenlijk prachtig af tegen de vergrijsde lavendel.Wat wil je zien, waar ben je naar op zoek tijdens je wandeling op deze wereldbol? Loop je het liefst snel door en schop je iets wat je niet aanstaat direct van je pad, of kun je soms wat langerzamer aan doen om het van meerdere kanten te bezien?

Liefs,

Tine de Jong-Veenstra

DROOM ‘R OVER

Als je de titel uitspreekt, hoor je dan Droom ‘r over of Droomrover? Het leuke is dat het in beide gevallen goed is; het boek DROOM ‘R OVER gaat over (toekomst)dromen en over droomrovers. Droomrovers kunnen jouw dromen in rook doen opgaan door bijvoorbeeld tegen je te zeggen dat je wensen of plannen niet realiseerbaar zijn.

DROOM ‘R OVER begint met een man die tijdens één van zijn vele reizen de hoogste waterval ter wereld bezoekt. De aanblik van die waterval doet hem terugdenken aan een kleine waterval in Frankrijk, waar hij vroeger met zijn vakantievriendinnetje heen ging. Hij vraagt zich af hoe het nu met dat meisje is.

Dan volgt het verhaal over Paula en Martijn. Zij ontmoetten elkaar elke zomer op een Franse camping. De laatste drie dagen dat ze elkaar zagen, waren anders dan anders. Niet alleen omdat ze nieuwe gevoelens voor elkaar ontdekten, maar ook omdat er angstaanjagende dingen gebeurden die ze niet konden verklaren. Paula en Martijn moesten in die dagen afrekenen met hun grootste vijand… Maar wie of wat is dat?

DROOM ‘R OVER is een hartverwarmend boek vol dwaasheid en diepgang. Het is geschreven voor meiden van 12 tot en met 15 jaar. Toch zullen er ongetwijfeld ook jongens en volwassenen zijn die het boek graag lezen! Het is spannend genoeg; griezelig en een tikje romantisch.

Vaste boekenprijs van DROOM ‘R OVER : €15,00.
Hardcover, 148 blz.

Je kunt het boek hier bestellen.
Of vraag ernaar bij uw boekhandel. ISBN 978-90-817611-0-9.

Promofilmpje op Youtube: http://www.youtube.com/user/Tinexpression