Reset.

reset-omslag-klein

Hoera, mijn boek is eindelijk af! “Reset” heet het.

Wat voor boek het is? Oh, hoe zeg ik dat? Ik vind het best lastig om te bepalen onder welk genre het valt. Het kan een thriller zijn, maar ook een psychologische roman… Het heeft van beide wel wat. Maar omdat de liefde, de tijd én de wederkerige invloed van herinneringen tussen die liefde en tijd centraal staan in dit verhaal, noem ik het een filosofische roman.

Goed… Waar gaat het boek over? Reset gaat over Falk, een man van tweeënveertig. Na de basisschool had hij het contact verloren met zijn beste vriend Jeremiah en vriendinnetje Nanet. Pas 30 jaar later ziet hij hen weer terug. Falk is meteen weer geobsedeerd door Nanet, net zoals hij vroeger al was, en hij heeft er alles voor over om tijd met haar door te brengen. Nanet wil met hem en Jerry (Jeremiah laat zich tegenwoordig Jerry noemen) een experiment doen. Een experiment om hun tijdsbesef te beïnvloeden, om het gevoel te krijgen dat hun levensduur verlengd wordt. Voor de uitvoering van dat experiment komen ze met z’n drieën eens in de twee weken bijeen bij een oude, verlaten bouwkeet. Falk is genoodzaakt dit te verzwijgen voor zijn vrouw en dochter. Het experiment is niet het enige dat verzwegen wordt… Waarom reageert Jerry zo vreemd op vragen over vroeger en waarom zendt Nanet vaak tegenstrijdige signalen uit naar Falk?

14358724_10209234132187772_7366257802403736275_n

Hieronder kun je een fragment lezen uit Reset:

Jerry wenkt me op een ongeduldige manier. “Schiet nou toch op!” commandeert hij.
Maar… ze hebben zich nog niet omgekleed. Ik ook niet. Waarom gaan we dat niet eerst even doen, zoals altijd?
Ik loop naar hen toe. Ze praten ergens over. Ik wil het horen. Ik kan hen niet verstaan, maar aan Jerry’s gezichtsuitdrukking te zien, is het geen vrolijk gesprek; hij kijkt nogal chagrijnig. Mijn nieuwsgierigheid doet me sneller lopen. Ik wil rennen, maar ik wil ook niet dat het lijkt of ik als een hondje alle bevelen van Jerry opvolg, dus ik bedwing mijn impuls en wandel onopvallend, maar toch in een stevig tempo, naar hen toe. Als ik dichterbij ben, zie ik dat Jerry’s gezicht intussen op onweer is gaan staan.
Nanet lijkt opgelucht me te zien.
“Dag Nanet,” begroet ik haar vrolijk, op dezelfde manier als dat ik altijd doe. Alsof ik niet door heb dat er iets speelt.
Nanet knikt me toe. Ze ziet er wat triest uit. Is ze geëmotioneerd en zegt ze daarom niks terug?
Jerry geef ik een kameraadachtige schouderklop. “Ha Jerry, alles goed met je, jongen? Hoe is ’t nu met je?”
“Laten we daar maar over ophouden.”
Huh? “Waarover moet ik ophouden?” vraag ik.
“Over hoe het met me gaat.” Jerry vouwt zijn armen over elkaar. “Elke keer als we hier zijn, moeten jij en Nanet zo nodig praten over de afgelopen weken. Over wat we allemaal deden, met wie we spraken, hoe het op het werk ging, hoe het met  die-en-die is! Al die onzin… Cut the crap! We komen hier om  31 juli 1982 te herbeleven. Dat hebben we afgesproken. Laten we ons daaraan houden.”
Nanet draait zich naar hem toe. “Maar Jerry, ik begrijp je niet. We houden ons daar toch ook aan?”
Jerry zucht. “Jij vraagt altijd eerst of het goed met me gaat en of ik nog wat leuks gedaan heb. Stop daar nou eens mee, Nanet. Het is alleen maar een formaliteit. Een overbodige formaliteit.”
“Formaliteit? Ik vraag het gewoon uit belangstelling, hoor. Wil jij dan niet weten wat ons bezighoudt? Je doet net of het je ineens geen bal meer interesseert hoe het met ons gaat.”
“Dat is het punt niet. Het punt is, dat het ons afleidt. Ik wil niet dat het heden het beeld van 1982 aantast.”
“Ik kan je even niet volgen, Jerry,” zeg ik.
Jerry staat op en gaat voor recht voor mijn neus staan. Iets te dichtbij, vind ik. Ik probeer ongemerkt een stap achteruit te doen. “Kijk,” zegt hij, terwijl hij me priemend aankijkt, “als we het uur uit 1982 herbeleven, dan zie ik ons als twaalfjarige kinderen. Precies zoals we waren. Nee, ik moet zeggen: precies zoals ik jullie altijd herinnerde! Maar hoe meer ik te weten kom over jullie ná 1982, hoe meer het beeld dat ik van jullie heb, verandert.”
“Hoezo?” vraag ik. Waar wil hij naar toe?
Jerry trekt zijn wenkbrauwen omhoog. Zijn ogen lijken nu groter dan anders. Wat een felle ronde kraaloogjes heeft ie.
Jerry zegt: “Stel, Jan gedraagt zich als kind altijd super vrolijk. Je denkt dan: ‘Wat een heerlijk blij, zorgeloos kind’. Maar stel dat dezelfde Jan op latere leeftijd zelfmoord pleegt. Dan denk je: ‘Jan deed vroeger zo overdreven vrolijk om zijn depressiviteit te verdoezelen’. Snap je? Elke gebeurtenis krijgt dan een andere betekenis. De beleving verandert dan mee.”
“Dat is ook wel een extreem voorbeeld, hè,” reageer ik laconiek.
“Nou, iets dichter bij huis dan: ik dacht vroeger altijd dat Nanet veearts wilde worden. Nu weet ik, dat ze een psycholoog is. Kennelijk had ik haar interesses vroeger helemaal verkeerd ingeschat.”
“Oh… Ja… Daar zit wel wat in. Maar als…”
“Geen gemaar nu, alsjeblieft,” kapt Jerry mijn zin af. “Voordat we beginnen met de Resets wil ik gewoon niet meer van die onzinnige vragen horen. ‘Hoe gaat het?’ ‘Goed, met jou ook?’ Bwèh!” Hij rilt theatraal. “Voortaan gaan we bij aankomst meteen beginnen.”
“Nou moe,” zucht Nanet. Ze slaat haar benen over elkaar. “Prima, hoor. Wat ongezellig…” Beteuterd kijkt ze naar haar vingers die om haar bovenste knie ineengestrengeld zijn. Ik zie dat ze haar lange nagels in het vlees van haar handen drukt.
“We kunnen wel elke keer blijven napraten, zodat je de gezelligheid niet hoeft te missen,” zeg ik, in een poging Jerry’s woorden wat te verzachten.
Nanet kijkt naar me op en glimlacht. “Gelukkig maar.”
Ze glimlacht zo mooi. Ik wil haar zeggen dat ze nog net zo mooi glimlacht als toen ze een meisje van twaalf was. Ik zou haar nog veel meer willen zeggen! Als Jerry er nu niet bij was… Was hij maar nooit teruggekomen uit Java.
Nanet staat nu ook op en gaat tussen Jerry en mij in staan. Ze kijkt ons een voor een eventjes aan. “Zullen we ons nu dan maar gaan omkleden?” vraagt ze. “Anders kunnen we niet op tijd beginnen.”
“Nog niet,” zegt Jerry beslist, “ik wil eerst dat het duidelijk is. We mogen alleen met elkaar praten zolang we het over onze kindertijd hebben, de tijd tot en met 31 juli 1982. Nooit over de tijd daarna! Helemaal nooit!”
“Helemaal nooit?” reageert Nanet beduusd. “Hoe kun je dat nou zeggen? Ik mag toch zeker wel vragen hoe het met Susan gaat, met haar zwangerschap en zo? En straks vertel je toch ook wel hoe jullie kindje heet als het geboren is?”
“Nee.”
Nanet kijkt Jerry ongelovig aan. “Doe niet zo idioot.”
Ik lach. “Nanet, dat meent ie heus niet.”
“Dat meen ik wel,” zegt Jerry onvermurwbaar. Zijn stem klinkt koud.
“O,” zeggen Nanet en ik tegelijk.
Jerry zet zijn handen in zijn zij. “Ik meen het. We treffen elkaar hier twee keer per maand om onze jeugd te herbeleven. Dat bevalt ons alle drie goed, nietwaar?”
Nanet en ik kunnen niks anders dan knikken.
“Om dat zo te houden, moeten we ervoor zorgen dat we niks doen wat dat kan verstoren. We moeten het beeld van ons, van hoe we waren, zuiver houden. Ik wil dus geen enkele informatie meer krijgen over jullie werk, relaties, familie, sport en hobby’s. Niks van dat alles. Ik stel voor dat we voortaan doen alsof het 1982 is, zodra we elkaar zien. Dus we praten van nu af aan alleen maar over tóen, of over wat we ons nog van daarvóór herinneren. Duidelijk?”
“Maar dat helpt toch niet?” sputtert Nanet tegen. “Want als we elkaar tussen de Resets door spreken, hebben we het wél over het heden.”
Jerry schrikt duidelijk. “Spreken jullie elkaar dan ook buiten deze bijeenkomsten? Dat zouden we niet doen!”
“Nou…” aarzelt Nanet, “tot nu toe hebben we dat nog niet gedaan, maar het lijkt me wel leuk om…”
“Dat mag niet,” onderbreekt Jerry haar.
Nanet verheft haar stem een beetje: “Het lijkt me wel leuk om weer eens gewoon met elkaar af te spreken!”
“Dat mag niet,” herhaalt Jerry streng.
Nanet kijkt verschrikt. “Wat zeg je nou?”
“Ik verbied het.”
“Nou ga je echt te ver, Jerry,” zeg ik. “En trouwens, ik moet jullie nog wat belangrijks vertellen! Er gebeurde zonet iets heel raars hier. Ik zag…”
Jerry kapt mijn zin af met een handgebaar, zonder me een blik waardig te keuren. “Ik zeg dit in jullie eigenbelang,” zegt hij. “En vooral in die van jou, Nanet.” Jerry kijkt haar recht aan. “Als jij jouw experiment wilt laten slagen, dan kunnen we geen deel van elkaars leven in het heden uitmaken.”
“Maar Jerry, je bent al zo lang uit mijn leven geweest,” zegt Nanet, “ik ben juist zo blij, dat ik je weer terug heb! Ik wil ons contact nu behouden!”
“Snap ik, Nanet, maar je wilt óók ontzettend graag ons mooie speeluurtje uit 1982 bewaren, nietwaar? Het is het een of het ander. Kies maar.”
De tranen staan Nanet in haar ogen. Ik ben te overdonderd om wat tegen Jerry in te brengen. De zon staat op mijn hoofd te branden, ik voel me benauwd door de drukkende warmte en snak naar wat drinken. Het liefst wil ik me omdraaien en weglopen, naar huis.
“Afgesproken dus,” concludeert Jerry. “Ja, hoor eens, ik vind het ook vervelend dat het zo moet, maar geloof me, dit is het beste voor ons allemaal.”
Nanet opent haar mond, maar Jerry steekt zijn wijsvinger omhoog en zegt luid: “En zodra ik merk…” Hij houdt zijn vinger even tegen een zijkant van zijn neus aan – waarbij het me opvalt dat zijn neusvleugels verwijd zijn –  en kijkt Nanet en mij onverbiddelijk aan. “Zodra ik merk dat jullie je niet aan de afspraak houden, kap ik met deze bijeenkomsten. Hoe jammer ik het ook vind. Ik heb geen zin om jarenlang tijd in een project te steken, waarbij ik van tevoren al weet dat het een aflopende zaak wordt. We gaan hiermee door, onder voorwaarde dat we alleen over het verleden praten. Of we stoppen nu! Nanet, zeg het maar.” Hij priemt zijn wijsvinger tegen Nanets slaap, als een geladen pistool. “Stoppen of doorgaan?”

Reset is nu te koop via Boekenbestellen.nl. Meteen bestellen? Ja, doen, maak mij blij! 🙂 En… ik zou het heel leuk vinden als je me laat weten of je zelf ook blij bent geworden van het lezen van Reset.

Tine de Jong – Veenstra

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Kerstgedicht

bij kerstgedichtKerstmis. Wat betekent het voor jou?
Lekker eten naast een kerstboom
of een hoop gestress en kou?
Ik hoop dat je gelukkig bent
met vrienden en gezin
Maar misschien voel jij je nu
extra eenzaam binnenin…

Weet je
wat kerst voor mij is?
Licht
in de duisternis
De herinnering aan wat we kregen;
Gods liefde om door te geven

Laten we in vrede leven
Met onszelf
en met elkaar
Ik wens jou een heel fijn kerstfeest
en een echt gelukkig nieuwjaar!

Tine de Jong – Veenstra

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | Een reactie plaatsen

Oude schoolpleinspelletjes met liedjes

Omdat ze me aan m’n goede oude basisschooltijd doen denken en ik ze daarom niet wil vergeten, heb ik de teksten van de zang- en bewegingsspelletjes opgeschreven die we vroeger op het schoolplein deden. Er waren nog wel meer spelletjes, maar ik weet ze niet allemaal meer…

Springtouwliedjes

Rode bessen lust ik graag,
zwarte nog veel liever
Mooie meisjes kus ik graag,
jongens nog veel liever.
Raad eens wie ik tegenkwam,
(meisje) met haar jongeman
En ik zou zo graag eens willen weten
hoe die jongeman zou heten.
A B C D E F…….enz.

Beertje beertje draai eens rond,
beertje beertje raak de grond.
Beertje beertje was je handen,
beertje beertje poets je tanden.
Beertje beertje pluim op je hoed,
beertje beertje sta je goed?

Slingerliedjes

Ik zou zo graag een ketting rijgen,
maar ik kon de draad niet krijgen
Ha, ha Victoria
Ha, ha Victoria

En de boom die wordt
hoe langer hoe dikker
En de boom die wordt
hoe langer hoe dikker
Etc.

Heen en weer liedjes

De eerste was een cowboy
de tweede was een meid
de derde kon niet komen
de vierde had geen tijd
de vijfde was te mager
de zesde was te dik
En de zevende had de tenen van de achtste ingeslikt.
Rood is de liefde, zwart is de rouw.
(Meisje) wordt later (jongen) zijn vrouw.
En altijd en altijd
denkt ze aan hem
Eerst aan z’n ogen, dan aan z’n stem
Altijd en altijd een kusje van hem.
Negen maanden later stond er in de krant
(meisje) kreeg een baby zo dik als een olifant.
(Meisje, meisje) engel van goud
Wil je wel geloven dat (jongen) van je houdt? (2x)

Ik kom uit verre landen
Magom magom magommetje
Ik kom uit verre landen
Magommetje
Wat heb je voor me meegebracht
Magom magom magommetje
Wat heb je voor me meegebracht
Magommetje
Een doos met chocolade
Magom magom magommetje
Een doos met chocolade
Magommetje
Voor wie zal dat wel wezen
Magom magom magommetje
Voor wie zal dat wel wezen
Magommetje
Al voor mijn allerliefste
Magom magom magommetje
Al voor mijn allerliefste
Magommetje

Ho ho ho hoog in de bergen,
daar woont een slavin.
Met twee schele ogen,
En een wrat op haar kin.
Dertien geboren,
twaalf getrouwd.
Wie is er gestikt in de havermout?
Ho ho ho Holadiejska, Holadiejo
Holadiejska, Holadiejo
Holadiejska, Holadiejo
Holadiejska, Ho!

Kringliedjes

Er zat een klein zigeunermeisje
huilend op een steen.
Huilend, huilend, de hele dag alleen.
Sta op meisjelief en droog je traantjes af.
Kies een kindje uit de kring, die met je dansen mag.
Tralalalalala lalalalala
Lala lala lalala lala etc

Een twee drie vier vijf zes zeven.
Wie zal ik een kusje geven?

Zakdoekje leggen, niemand zeggen,
ik heb de hele nacht gewaakt.
Twee paar schoenen heb ik afgemaakt.
Een van stof en een van leer.
Hier leg ik mijn zakdoekje neer.
Kijk voor je kijk achter je,
wie hem heeft die mag me pakken.

Heb je wel gehoord van de zeven, de zeven,
heb je wel gehoord van de zevensprong?
Ze zeggen dat ik niet dansen kan,
maar ik kan dansen als een edelman:
dat is één, dat is twee, dat is drie
dat is vier, dat is vijf, dat is zes
en dat is ze-he-ven!

Groen is gras,
groen is gras,
onder mijne voeten.
Ik heb verloren m’n beste vriend,
ik zal hem zoeken moeten
Hé daar, plaatsje maken voor de jongedame.
En de koekoek op het dak
zingt z’n lied op zijn gemak.
Oh, mijn lieve Augustijn.
Deze dame zal het zijn.

Drie boerenjongens die dansen in een kring.
Kom jij er maar eens in, kom jij er maar eens in!
En als je met me mee gaat, mijn beste vriendin,
dan dansen we samen de wijde wereld in!
Van je troelala! Troelala! Troelalalala!
Kom jij er maar eens in, kom jij er maar eens in.
Van je troelala! Troelala! Troelalalala.
Van je troela troelalalala!

Joepie Joepie is gekomen,
heeft mijn meisje weggehaald.
Maar ik zal er niet om treuren,
gauw een ander weer gehaald.
Tralalalalala, lalalalalala,
Lalalalalala, lalalalalala!

Diversen

Er is een vrouw vermoord,
met een gordijnenkoord.
Ik heb ’t zelf gezien,
het was op kamer tien.
Het bloed liep van de trap,
’t leek net tomatensap.
Haar hoofd lag in de pan.
Ik werd er miss’lijk van.
Ik bel de politie op,
maar die neemt niet op…

Twee emmertjes water halen,
twee emmertjes pompen.
De meisjes op hun klompen,
de jongens op hun houten been,
rijd maar door mijn straatje heen.
Van je ras, ras, ras, rijdt de koning door de plas.
Van je voort, voort, voort, rijdt de koning door de poort.
Van je sterk, sterk, sterk, rijdt de koning door de kerk.
Van je één, twee, drie!

Schipper, mag ik overvaren, ja of nee?
Moet ik dan nog geld betalen, ja of nee?
Hoe?

Ik zoek een jongen met beatle-haar,
beatle-haar en een jazz-gitaar.
Twee blauwe ogen, een spijkerbroek,
dat is de jongen die ik zoek.
Benen wijd,
armen spreid,
heup opzij,
en je hoofd erbij!
Jippie jee ole!, jippie jee ole!

Witte zwanen, zwarte zwanen,
wie gaat er mee naar Engeland varen?
Engeland is gesloten,
de sleutel is gebroken.
Is er dan geen smid in het land
die de sleutel maken kan?
Laat doorgaan,
laat doorgaan,
wie achter is zal voorgaan!

Zo, dat was weer eens lekker nostalgisch toch?
Mocht je nog aanvullingen hebben, zet ze dan alsjeblieft in een reactie. Altijd leuk. Bedankt alvast.

Groetjes, Tine de Jong-Veenstra

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

5 mei dichtbij

5 mei. De dag van de vrijheid. Voor mij een mooi moment om stil te staan bij de persoonlijke vrijheid van mezelf en de mensen om me heen.

Vrijheid is voor mij: leven op een manier die bij mij past, mijn dingen kunnen doen zonder dwang. Ik haat dwang. Als iets MOET dan doe ik het vaak wel uit plichtsbesef maar het voelt niet goed als ik er niet zelf achter sta. Ik vind het heel vervelend als iemand mij iets wil opleggen, als iemand mij zegt hoe ik moet denken of hoe ik me moet gedragen. Is altijd al zo geweest. Daarom wil ik anderen ook niet tot iets dwingen of hen mijn mening opleggen. Ik kan alleen maar laten weten hoe ik over iets denk in de hoop dat de ander er iets mee kan, iets herkent of er over nadenkt. Ik wil anderen ook in vrijheid laten leven. Leven en laten leven.

Ik betrap mezelf er nog regelmatig op dat ik dingen voor anderen wil bepalen omdat ik denk dat dat goed voor hen is. Maar ik probeer dat bij mezelf te veranderen. Ik probeer minder te bedisselen. Dat betekent, dat ik als ik iets wil samendoen, samen de stad in bijvoorbeeld, maar de ander wil iets in zijn eentje doen, hardlopen bijvoorbeeld, dat ik dan niet uit teleurstelling ga zeuren…. Ahum, dat niet zeuren lukt dus niet altijd.

Dat betekent ook, dat nu de kinderen niet de hele week mee willen naar de camping, ik ze ook niet dwing om de hele week te blijven. Jammer vind ik het wel – ik zou het fijn vinden als ze graag de hele week bleven – maar ik vind het niet oké als ik voor hen ga bepalen hoe zij hun vrije tijd in moeten delen. De kinderen konden goed uitleggen waarom ze niet de hele week van huis wilden zijn. Dus we hebben een compromis gesloten.

Ja, dat is denk ik waar persoonlijke vrijheid voor allen op leunt: goed kunnen uitleggen wat je wel en niet wilt, de ander willen begrijpen en compromissen sluiten. Vooral veel compromissen sluiten 🙂

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Moeilijkheden op je pad.

Veel mensen zeggen dat moeilijkheden op je pad komen om jou bepaalde levenslessen te leren. Zolang je een voor jou belangrijke levensles nog niet hebt geleerd, blijven vervelende situaties zich herhalen omdat jij dat nodig hebt.

Ik denk daar anders over:

Kom je vaak in dezelfde vervelende situatie terecht? Als je leert hoe je het beste met zo’n situatie om kunt gaan, of als je leert hoe je zo’n situatie kunt voorkomen, dan zul je er minder last van hebben. Maar ik denk niet dat de vervelende dingen die jou overkomen, gebeuren omdat jij daarvan moet leren. Ik bedoel: je wordt niet ernstig ziek omdat je moet leren accepteren. Je wordt niet gepest omdat je moet leren wie jij bent. Er verschijnen geen nare mensen in jouw leven omdat zij jou iets te leren hebben. En je verliest ook geen geliefden omdat je moet leren loslaten.

Achter leed zit geen opzet van ‘bovenaf’. God (of de natuur, het universum) zal je geen nare dingen laten overkomen om jou iets duidelijk te maken. Boos worden op God heeft geen zin. Hij laat jou niet expres in moeilijke situaties terecht komen, maar hij kan je er wel doorheen helpen. Zo zie ik het.

Ja, van moeilijkheden op je pad kun je een hoop leren. Maar zij worden niet gecreëerd omdat jij dat nodig hebt.

Tine de Jong  – Veenstra

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Geen plaats voor kwetsbaarheid.

Vind jij het stom dat een kwetsende poster werd verwijderd op school?

Uit de Telegraaf, 14-1-2015: “De directie van het Kennemer College in Heemskerk heeft een door een docent opgehangen Charlie Hebdo-poster van een zoenende moslim met een cartoonist op deze school laten verwijderen. Dit nadat voornamelijk moslimleerlingen erover hadden geklaagd. Ze reageerden er erg emotioneel op en hebben de poster als kwetsend ervaren.” 
Heel veel mensen hebben in hun reacties op het artikel laten weten dat ze het belachelijk vinden dat de school de poster heeft verwijderd.

Wat vind jij?

Vind jij het ondenkbaar dat er mensen zijn die sommige posters of spotprenten té kwetsend vinden? Vind jij het zwak als die posters dan weg worden gehaald? Vind jij dat iedereen overal maar tegen moet kunnen? Dan heb ik een vraag voor jou:

Stel je voor dat er op jouw werk (of op de school van jouw kinderen) posters hangen waarop mannen staan die met minderjarige jongens tongzoenen. Op elke muur hangt zo’n onfrisse poster, de een nog misselijkmakender dan de ander. De jongens lijken op je zoontje. Wat doet dat met je? Oh, pedofilie is verboden bij de wet? Maar als pedofielen nou vinden dat liefde tussen alle leeftijden bestaat? Vind je dat het dan moet kunnen omdat het onder vrijheid van meningsuiting valt?
Oké, ik verzin nu wat andere voorbeelden die wel mogen van de wet:
Posters met grote foto’s van seksueel overdraagbare aandoeningen er op, met nietsverhullende tekst en uitleg erbij. Vind je het prima als die op openbare plekken hangen, waar iedereen, ook bijvoorbeeld kleine kinderen, ze kunnen zien? Hè, weer iets met seks, sorry. Wat totaal anders dan: posters van depressieve jongeren die samen voor de trein springen? Of posters van woedende voetballers die heel goor hun eten uitkotsen over een scheidsrechter en over hem heen pissen, of posters van kippen en varkens waarbij je tot in de detail kunt zien hoe hun keel wordt doorgesneden? Niet genoeg kwetsend? Oh wacht, dit dan: een poster van mensen met varkenskopmaskers op die de keel van een kind doorsnijden… en op de achtergrond bungelen naakte vrouwen – of resten ervan – aan vleeshaken! Het zou zomaar een poster kunnen zijn van een groep die tegen de bio-industrie is. Vrijheid van meningsuiting. Lekker schokkend, met veel rondspattend bloed. Moet dit ook allemaal maar kunnen? Vind je dat een juiste manier van omgaan met de vrijheid?

Als de meeste mensen vinden dat alles maar moet kunnen en als zij het zwak vinden om rekening te houden met andermans gevoelens, dan is er op den duur in de maatschappij geen enkele plaats meer voor kwetsbaarheid. Is dat nou vrijheid?

Van mij mag het allemaal wel wat minder kwetsend. Ik vind het niet fijn om zulke voorbeelden als hierboven te verzinnen. Ik juich grofheid niet toe en zal te grove taal of afbeeldingen of kunst nooit promoten als vrijheid. Want ik wil een wereld waarin plaats blijft voor empathische mensen. We zijn geen robots.

Groeten,

Tine de Jong

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Zijn spotprenten zelf ook een aanval op de vrijheid van meningsuiting?

Vrijheid van meningsuiting vind ik een van de belangrijkste dingen in het leven. Iets waarvan ik hoop dat het altijd blijft bestaan. Want die vrijheid houdt in dat iedereen mag meepraten en gehoord kan worden. Het zorgt ervoor dat niemand aan anderen zijn mening kan opdringen en zijn wil kan opleggen. Zo zie ik het tenminste. Maar ik vind niet dat je vrij bent anderen opzettelijk te kwetsen of te schaden.
Dat laatste gebeurt wel veel. Onder het mom van vrije meningsuiting. En daar zie ik nou juist een gevaar in.

Het wordt vaak grappig gevonden als er in het openbaar de spot wordt gedreven met iemands geloof, of als iemand massaal wordt uitlachen om zijn uiterlijk of gehoond wordt om zijn domme gedrag. Het mag ook kennelijk allemaal wel van de wet zolang je de ander maar niet aanraakt. “Ik gebruik de stijlfiguur sarcasme.” “Het zijn maar woorden of plaatjes!” Maar… als jij een ander in het openbaar belachelijk maakt (vooral als je datgene belachelijk maakt waar die ander zielsveel om geeft of waar die ander voor staat) dan snap je toch wel dat dat iets met die ander doet? Bespot worden raakt het hart. Het breekt iets af; liefde, vertrouwen, respect.

Ik heb het niet over grappen waar degene waar de spot mee wordt gedreven ook hartelijk om kan meelachen. Ik heb het over het met opzet bespottelijk maken van een ander, met het doel om te kwetsen.

Wat bereik je met spot? Aandacht. De lachers op je hand. Maar op den duur werkt het vergiftigend.

Het lijkt mij nu verstandig om geen spotprenten meer te verspreiden waarvan duidelijk is dat ze nog meer haat en onbegrip zullen aanwakkeren. Ik vind dat degenen die veel invloed hebben op de media daar nu een grote verantwoordelijkheid in moeten gaan tonen.

Dat je moet leren je mening op een respectvolle manier te uiten is geen ontkrachting van de vrijheid van meningsuiting, maar juist een waarborg daarvan!

Angst en respectloosheid heeft grote gevolgen voor de mensheid. Hoe minder respect, hoe minder vrijheid van meningsuiting voor allen.

“Pas als de ander mij respect geeft dan verdient hij mijn respect.” Eerst respect krijgen en dan pas geven? Als iedereen zo gaat denken zal niemand elkaar meer respecteren.

Ik ben zelf natuurlijk ook wel eens de fout in gegaan. In het klein dan. Soms wilde ik bijvoorbeeld adrem reageren maar daar beledigde ik dan ook wel eens een ander mee. Bedoeld of onbedoeld. Nou, weet je, ik ga mijn best doen mezelf niet weer te ‘verlagen’ tot dat niveau. Ik ga dit jaar niemand beledigen. Niet expres tenminste. Mooi! Ik had nog geen goed voornemen voor 2015, maar nu heb ik er een!

Groeten, Tine de Jong

PS: Ik weet dat veel mensen het hierover niet met me eens zijn of het anders opvatten dan ik bedoel, maar dit is mijn (vrije) mening en die wil ik toch delen. Voel je vrij om jouw mening ook te geven…

Geplaatst in Uncategorized | 10 reacties