Wat weet zij nou van opvoeden?!

Stel, je gaat met je kind naar de Jeugdzorg en hebt daar een gesprek met een erg jong uitziende hulpverleenster. Schieten er dan gedachten door je heen als “Wat weet zo’n pas afgestudeerd meisje er nou écht van? Heeft ze zelf eigenlijk wel kinderen?” Ik zal eerlijk zijn: dat waren precies mijn gedachten.

En zo kwam ik op de vraag: Heeft het wel of niet hebben van kinderen invloed op iemands ideeën en kennis over opvoeden?

Een héle tijd geleden (zo’n 20 jaar terug…) kreeg ik tijdens mijn HBO-J opleiding de volgende opdracht: Schrijf een gedicht over Het Kind. Ik had zelf nog geen kinderen, maar wel een uitgesproken idee over opvoeden.
Dit is het gedicht wat ik toen schreef:

Puur

Een kinderhart
is kwetsbaar en onschuldig
nog niet omgeven door een muur
Alsjeblieft
breek het niet in tweeen
maar sterk het
in wat het is;
eerlijk, vrij en puur
Verder zou ik je willen vragen
een kind niet in een ‘hokje’ te duwen
waar het alleen maar
een onderdeel van een groep kan zijn
Nee
Een kind is immers een individu
met een eigen persoonlijkheid
ook al is het nog zo klein
Laat een kind dus mee beslissen
en sta open voor wat het zegt
Als je een kind met liefde
begeleidt en stimuleert
geeft dat jou en het kind
meer voldoening
dan wanneer jij het
altijd jouw wil oplegt

Inmiddels heb ik van mijn man drie schatten van kinderen gekregen. Ze zijn nu 3, 11 en 13 jaar. Is mijn idee en mijn kennis over opvoeden in de loop van de tijd veranderd?
In eerste instantie zeg ik: “Ja, want ik heb nu meer ervaring. Ik ga nu anders om met de jongste dan toen de oudste zo klein was”.

Met één zin uit mijn gedicht ga ik in de praktijk anders om dan hoe het er letterlijk staat. “Laat een kind dus mee beslissen en sta open voor wat het zegt” schreef ik voordat ik kinderen kreeg…. Nou, ik kan je nu vertellen dat ik mijn kinderen láng niet altijd mee laat beslissen! En ik sta ook niet altijd open voor wat ze zeggen… Een brutale mond duld ik niet, punt uit. En als ze zeuren kap ik het gesprek af. Als ik mijn kinderen liet beslissen dan waren ze nu elk 10 kg dikker, hadden ze een mond vol gaten, bleef de oudste zitten op school en waren wij blut…

Wij beslissen als ouders vaak iets anders dan wat ons kind op dat moment wil. Niet om te pesten, maar om te beschermen. Kinderen zijn nou eenmaal vaak impulsief en overzien de gevolgen voor de toekomst niet zo goed… Dus als het om kleine dingetjes gaat denk ik: Neem gerust een beslissing tégen de wil van het kind in. Ze kunnen niet alles krijgen wat ze willen. In ieder geval niet metéén zonder er iets voor te doen. Teleurstelling is ook wel eens goed voor ze om te ervaren.

Als het gaat om grotere, ingrijpende dingen is het volgens mij óók niet altijd goed om kinderen mee laten beslissen. Als je bijv. twijfelt over scheiden of over het nemen van een andere baan, dan moet je zelf die keuze maken. Je kan de verantwoordelijkheid voor die keuze niet van een jong kind vragen.

Ik houd wel bij elke beslissing die ik maak rékening met onze kinderen. Zo wil ik bijvoorbeeld al jaren verhuizen naar de Veluwe, maar ik heb dat plan op de lange baan gezet omdat de kinderen hier hun vriendenkring hebben opgebouwd.

En dat raakt eigenlijk de kern, met wat ik met het gedicht wilde zeggen: Neem alsjeblieft geen beslissingen zonder aan het welzijn van kinderen te denken. Door rekening met de toekomst van kinderen te houden, laat je ze als het ware meebeslissen.

Hoe ouder ze worden, hoe beter ze eigen keuzes kunnen maken. Je rol van opvoeder verandert dan mee, je zal dan minder hoeven instrueren en sturen. Dan kan je gaan begeleiden. Dat ondervind ik nu gelukkig bij de oudste.

Nu ik er wat langer bij stilsta, besef ik dat ik nog steeds dezelfde waarden, normen, en uitgangspunten heb op het gebied van opvoeden als vroeger. Dus het wel of niet hebben van kinderen heeft in mijn geval geen invloed op de ideeën en kennis over opvoeden.

Ik ben heel benieuwd hoe jij hierover denkt en ik vind het erg leuk als je een reaktie achterlaat op deze blog,

groeten,
Tine

PS: (dag later)
Ik ben  bang dat mijn verhaal niet helemaal duidelijk is en dat mijn mening daardoor verkeerd over kan komen…
Ik wilde vertellen, dat ik me in eerste instantie afvroeg: “Wat weet zo’n jonge hulpverleenster zonder kinderen nou van opvoeden?!” Met de rest van mijn verhaal wilde ik laten zien dat besef dat ik vroeger al dezelfde ideeën over opvoeden had als nu. Mijn conclusie is dat een jonge hulpverleenster wel degelijk kan weten waar ze het over heeft en anderen goed kan adviseren en begeleiden!

Het blijft iets persoonlijks, de ene hulpverlener doet ’t anders en beter dan de ander, maar dat is niet afhankelijk van ’t feit of iemand wel of niet kinderen heeft.

Advertenties

Over tinexpression

Tine is getrouwd en heeft drie kinderen. Ze is auteur van DROOM 'R OVER (jeugd 11-18 jaar) en NABIJ DE LIEFDE (gedichtenboekje), ontwikkelt nieuwe spellen op maat die gevoelige onderwerpen bespreekbaar maken en is huiswerkbuddy.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Wat weet zij nou van opvoeden?!

  1. TejoFrl zegt:

    Ik ben het volledig met je eens, ik heb ook eens bij zo’n piepjonge orthopedagoge gezeten met mijn zoon. En in mijn werk: ik was ooit hoofd van kindergroepen in de VGH en de grootste pedagogische blunders werden gemaakt door de mensen zonder kinderen. En als ze ouder worden: vertrouwen geven, afspraken maken maar hun eigen fouten laten maken

    • renaschrijft zegt:

      Kwamen de blunders door het feit dat ze geen kinderen hadden? Of had dat meer te maken met hun capaciteiten? Ikzelf ervaar niet dat ik minder goed mijn werk doe dan een collega die wel moeder is. Misschien minder ervaren, omdat ik jong ben, maar des te meer gedreven om te leren van en te luisteren naar ouders.

  2. Paul zegt:

    Herkenning! Als opvoeder word je eigenlijk in het diepe gegooid. De enige goede referentie die je hebt is de opvoeding die je zelf hebt genoten. Als je samen een kind opvoedt, moet je het dan ook nog in grote lijnen onderling eens worden over de beste aanpak. Onze kinderen zijn inmiddels groter (de oudste is zelfs al 18!) en ik heb m’n ideeën over opvoeden vooral in het begin behoorlijk bijgesteld. Ik merkte al gauw dat de wat lossere aanpak van Lydia (mijn vrouw) beter werkte dan die (zogenaamd) strenge methode van mij. Ze heeft veel geduld, maar kan ook goed consequent zijn.
    En wat betreft de jonge opvoedprofessional waar je over schrijft – ik denk dat het mogelij is om belangrijke theoretische kennis op te doen en door te geven. Bijvoorbeeld over ontwikkelingsfases en capaciteiten van kinderen. Maar opvoeden moet je toch vooral in de praktijk leren. Het is een hele opgave, maar ik geniet vooral van onze kinderen. We hebben ook wel veel geluk met ze… Sommige kinderen maken het hun ouders erg moeilijk, maar wij hebben op dat gebied niets te klagen. Ik vind het vooral een ontdekkingsreis. Ieder kind is uniek en moet de ruimte krijgen om uit te vinden wie hij/zij is. Het is in mijn ogen vooral een valkuil om je eigen ideeën, verlangens en ambities op je kinderen te projecteren. Je kunt ze vertellen wat je denkt, gelooft en wenst, maar ze moeten hun eigen keuzes in het leven leren maken. Zomaar wat gedachten.

  3. renaschrijft zegt:

    Beste Tine,

    ik ben zelf ook een jonkie in de hulpverlening, afgestudeerd SPH en nu behandel ik gezinnen. Ik weet inderdaad niet hoe het zelf is om kinderen te hebben, maar door te vertrouwen in mijn kennis, mijn wil om het gezin te helpen en mijn creativeit heb ik nog geeneen keer het gevoel gehad dat ik zelf kinderen moet hebben om gezinnen te kunnen helpen. Het invoelend vermogen als moeder lijkt me wel een pre, maar niet noodzakelijk. Samen met ouders heb ik hetzelfde doel: het gezin weer op de rails te krijgen. En ik kan ze daarbij helpen, ookal ben ik jong.

    Mooi stuk over meebeslissen van kinderen. Ouders hebben de regie, al kun je (zeker naarmate ze ouder worden) hun mening mee laten wegen.

    Mooie blog,
    groetjes Rena

    • tinexpression zegt:

      Dank je voor je reaktie! Ik ben het helemaal met je eens, Rena. Je hoeft niet zelf kinderen te hebben om gezinnen goed te kunnen helpen. Ik ben ook een jonge hulpverleenster geweest… Soms voelde ik me toen wat onzeker omdat ik zelf nog geen kinderen had en er héél jong uitzag, maar nu ik erop terug kijk, denk ik dat dat nergens voor nodig was…

  4. ton zegt:

    Mijn opvoedingsuitgangspunt: begeleiden, zodat ze het later zonder jou kunnen.
    Luisteren, steeds kijken hoever ze al zijn om zélf, op basis van door jou gegeven voor- en nadelen, beslissingen te nemen. Ze in kleine stappen leren – en daar heb je gemiddeld zo ongeveer twintig jaar voor – verantwoordelijkheid voor eigen daden te dragen. Leren dat ze fouten mogen maken, door zelf je eigen fouten ook toe te geven. Leren dat ze trots mogen zijn, door zelf ook trots (bijvoorbeeld op hen) uit te stralen.
    Er zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s