Stilstaan bij het graf

Eén keer per jaar bezoek ik het graf van mijn Beppe (Oma in het Fries), tijdens ons jaarlijks familie-zeilweekend in Heeg. Vorige week zondag was het weer zover. Na een rondje zeilen ging ik een rondje hardlopen. Op de terugweg rustte ik even uit bij het graf. Eerbiedig bleef ik een poosje staan, groette m’n Beppe en liep vervolgens uitgerust door het poortje naar buiten om weer verder te rennen…

Maar dat lukte niet! Het was alsof een onzichtbare hand me terugtrok. Ik kon niets anders dan me omkeren en weer opnieuw over de begraafplaats naar het graf lopen. Ik knielde neer in het gras voor de grafsteen en voelde een mengeling van verdriet en eenzaamheid. Om haar?

Terwijl ik madeliefjes plukte en er een kransje van vlocht (wat hopeloos mislukte overigens, vroeger kon ik dat wél) was ik weer even het kleine meisje dat vroeger vaak logeerde bij Beppe. Nee, ik had geen verdriet om het feit dat Beppe gestorven was. Ik geloof dat ze in vrede is, waar en hoe dat ook moge zijn. Het verdriet was om het verlies van het meisje in mij, dat nog een heel leven voor zich had. Het meisje is er nog, maar ze zit nu in een stuk ouder lichaam. De levenstijd die zij (ik dus) nog vóór zich heeft, wordt steeds korter. Al zegt men dat het leven pas begint na je veertigste 😉  Alles wat ik me herinner is voorbij. En iets overdoen kan niet. Niet op hetzelfde moment.

Daar, bij het graf, zat onder mijn verdriet ook háár eenzaamheid. Het graf zag er zo verlaten uit, er stonden geen bloemen ofzo… Dat raakte me. Volgens mij was mijn Beppe de laatste jaren van haar leven ook eenzaam in het verzorgingstehuis. Ze was altijd een hardwerkende, wat strenge maar liefhebbende, intelligente vrouw geweest. Vrij jong raakte ze helaas halfzijdig verlamd en kwam ze moeilijk uit haar woorden. Dat dat haar frustreerde kon ik altijd duidelijk zien. Haar geest voelde zich toen  in haar lichaam gevangen, denk ik. De dood heeft haar daar in ieder geval van bevrijd.

Ik legde het kransje neer bij haar graf en glimlachtte, het was goed zo. Daarna rende ik weer verder. Ik voelde niet de behoefte het aan iemand te vertellen, ik ging weer lekker vrolijk zeilen.

Een paar dagen later werd ik begroet door een nieuwe volgster (zoals dat heet) op Twitter. Nieuwsgierig las ik even haar “bio” om te zien wie het was. Toen zag ik dat ze dezelfde voor- en achternaam droeg als mijn Beppe! Héél apart…. ik heb die naam verder nog nooit in mijn leven gehoord… Toeval? (Hmm, daar ga ik ook nog eens een blog aan wijden…)

Zij en ik vroegen ons toen even af of we misschien verre familie van elkaar waren. Toen besefte ik pas, dat ik maar héél weinig weet over mijn Friese voorouders (in brede zin). Ik wist al niet eens of Beppe een broer of een zus had en hoe mijn betovergrootouders heetten. Laat staan dat ik wist hoe ze wáren, wat ze belangrijk vonden, waar ze om gaven… Terwijl ze niet zo lang geleden leefden. Wat is nou 50, 100 of 150 jaar, die vliegen toch om in een zucht?

Tegenwoordig maakt iedereen veel foto’s en filmpjes van zichzelf, zijn vrienden en familie. En we gooien allerlei persoonlijke informatie op internet… Wat zal het doen voor de beeldvorming voor latere generaties? Zal hun interesse in ons, hun voorouders, daardoor groter zijn? Of wordt de interesse voor alles wat geweest is, ondanks de vele beschikbare informatie erover, steeds minder? Alles lijkt immers steeds vluchtiger te worden… En is dat erg?
Hoe belangrijk is het voor mensen om de geschiedenis te kennen van de generaties waar zij uit zijn voortgekomen? Geeft het iets positiefs, bijvoorbeeld stabiliteit en berusting, als ieder kan zien hoe hij deel uit maakt van een “erfelijke lijn”? Of geeft het juist iets negatiefs, omdat het mensen een stempel kan geven of meer druk geeft om aan verwachtingspatronen te voldoen?

Wat doen wij op aarde?
Moeten wij wat doen?
Zijn we allemaal verdwenen
over een jaar of een miljoen?

Ik kan niet toekomst kijken
maar misschien kom ik terug
om te zien wat er is gebeurd
Nu gaat het veel te vlug

Dank je dat je op deze manier even naast me hebt gestaan… Zo heb ik het gevoel dat het graf van mijn Beppe er minder verlaten bij ligt.

Groeten,
Tine

Copyright Tine de Jong-Veenstra

Advertenties

Over tinexpression

Tine is getrouwd en heeft drie kinderen. Ze is auteur van DROOM 'R OVER (jeugd 11-18 jaar) en NABIJ DE LIEFDE (gedichtenboekje), ontwikkelt nieuwe spellen op maat die gevoelige onderwerpen bespreekbaar maken en is huiswerkbuddy.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Stilstaan bij het graf

  1. Paul zegt:

    Mooi en (deels) zeer herkenbaar. De tijd vliegt, maar wij vliegen mee. En gelukkig zijn er mensen die een bedachtzame tussenlanding maken. Bedankt!

  2. Hems zegt:

    Mooi en herkenbaar blog. Prachtig ook die foto, kan ik soortgelijk zo uit het archief trekken. Mooi jouw gedachten bij de vergankelijkheid. Ik zeg altijd ken je verleden en heden anders wordt het niets me jouw toekomst;-) Maar ook ik realiseer mij hoe weinig ik eigenlijk weet van de voorliggende generaties. Zou het niet mooi zijn om nu een brief te schrijven aan de kinderen van de kinderen van jouw kinderen.
    Denk dat ik daar eens over ga bloggen;-) Ooit gedacht om je blog ook eens op Mindz te platsen, zou welkom zijn;-)

    grtz Hems

  3. Danny zegt:

    Heel mooi en voelbaar verwoord. Em over al die vragen kunnen we nog eens gezellig Twitteren;-)
    Groetjes,
    Danny

  4. Cindy zegt:

    Tine, wat heb je het mooi verwoord. Van dat meisje diep van binnen is zo herkenbaar! En toeval bestaat echt niet, daar raak ik ook van overtuigd naarmate de jaren verstrijken.

    Liefs, Cindy

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s