Wie ben jij ook al weer? (gezichtsblindheid)

Langs de zijlijn van een sportveld sta ik naar een wedstrijd te kijken. Een man zegt: “Hoi Tine” en begint een gesprek. Hij komt vertrouwd over, maar ik heb geen idéé wie de man is. Durf ik niet te zeggen. Koortsachtig speur ik naar een herkenningspunt. Ik merk dat hij mij wel goed kent, want hij heeft het ook over mijn kinderen. Na een kwartier komen zijn eigen kinderen bij ons staan. Wie zijn dat toch ook al weer? Pas als hij de namen van zijn kinderen noemt valt het kwartje: Hij is de man van mijn goede vriendin.

Het is wel eens lastig hoor, als je gezichten niet meteen herkent. Ik kan me er vaak heel dom door voelen. Ik kan op straat zomaar met een “schoolpleinmoeder” praten in de veronderstelling dat ze een oud-collega van me is. Pas als ze het heeft over school zal ik er met een schok achterkomen dat ik haar voor een ander had aangezien. Zoiets gebeurt me regelmatig..

Kijk, als er een juf voor de klas staat, dan herken ik haar wel als lerares. De context is dan duidelijk. Maar juffen haal ik onderling nog wel eens door elkaar.

Victor gaat sinds kort naar school. Ik vind de juffen van de kleuterklassen op elkaar lijken, terwijl ze helemáál niet op elkaar lijken als ik ze naast elkaar zie staan. Maar zie ik er maar één, dan weet ik niet zeker of zij de juf van Victor is…

Ik weet vaak niet welke kleur haar iemand heeft en of hij/zij lang haar en krullen en een bril heeft. Ik kan ook niet in gedachten iemands gezicht voor me zien, jullie wel? Wel kan ik vaak letterlijk navertellen wat iemand zei, daar let ik meer op. Een sterk empatisch vermogen heb ik ook wel. Maar hoe mensen eruitzien kan ik kennelijk niet goed onthouden.

Ik herken mensen aan hun manier van praten, stem, woordgebruik, zinsbouw. Of aan manier van bewegen. Hoe iemand zit, hoe iemand kijkt, hoe iemand glimlacht, iedereen heeft zijn eigen bepaalde “maniertjes”…

Ik kan wel goed gezichten herkennen op momenten dat ik doelgericht daarmee bezig ben, hoor. Stel ik ken meneer X nog niet persoonlijk, alleen zijn gezicht van een fotootje. En stel dat ik hem wil spreken. Als ik wéét dat X ergens heen gaat dan zal ik hem wel kunnen vinden in de menigte. Omdat ik dan bewust op zoek ga naar bepaalde kenmerken. Ik heb dus geen moeite met herkenning als ik weet dat die persoon daar is.

Maar nu verder: Na een hartstikke leuk gesprek met X -of een vervelend gesprek, maar dat doet er niet toe in dit geval- spreek ik daarna nog wat andere mensen. Poosje later ga ik naar buiten om naar huis te gaan. Buiten loopt een man op me af en hij spreekt me joviaal aan. Alsof hij me kent. Hij kent me ook, maar dat weet ik niet. Die man is meneer X waar ik net uitgebreid mee heb gepraat, maar ik heb dat niet door, want ik kan zijn gezicht niet plaatsen. Ik herken X dus niet, omdat ik niet verwacht dat ik X buiten weer zou tegenkomen. Ik reageer dan afstandelijk. Kan wel eens arrogant overkomen, sorry…

Omdat ik het de laatste tijd belangrijk vind om mijn netwerk uit te breiden en te onderhouden ben ik nu veel bewuster bezig met het onthouden van namen en gezichten dan vroeger. Het gaat al een stuk beter, maar eh…af en toe moet je me maar even helpen als je me betrapt op een blik van: “Wie ben jij ook al weer?”

Ik ben trouwens Tine de Jong 😉 Bedankt voor het lezen..

PS: gezichtsblindheid (= prosopagnosie; prosop=gezicht; agnosie=niet weten/kennen)

Advertenties

Over tinexpression

Tine is getrouwd en heeft drie kinderen. Ze is auteur van DROOM 'R OVER (jeugd 11-18 jaar) en NABIJ DE LIEFDE (gedichtenboekje), ontwikkelt nieuwe spellen op maat die gevoelige onderwerpen bespreekbaar maken en is huiswerkbuddy.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Wie ben jij ook al weer? (gezichtsblindheid)

  1. okkibox zegt:

    Soms heb ik dat ook , maar vaker heb ik het andersom. Ik kan heel goed gezichten onthouden, soms na jaren nog. Maar ik ben weer slecht in het onthouden van telefoonnummers, data en gesprekken . Of het gesprek moet over iets wat mij echt boeit gaan. Wat dat betreft is het geheugen bijzonder selectief.

  2. ton zegt:

    Hier past voor mij maar één woord: herkenbaar.

  3. Davy zegt:

    Ik denk dat als je mensen in hun vertrouwde omgeving ontmoet je hersenen al aan het voorbereiden zijn wie en wat je hier al eerder hebt gezien.
    Als je diegene dan op een andere plek ontmoet hebben je hersenen nog geen voorbereidend werk gedaan. Je ziet dan het gezicht en boem: die ken ik, maar mijn god, waarvan ook alweer.

  4. Mooi verhaal. En weer eens griezelig herkenbaar…

  5. ccknars zegt:

    Grappig hoe herkenbaar dit is. Een fotografisch geheugen voor boeken, gesprekken, van alles en nog wat – behalve voor gezichten. Geen desinteresse – ik probeer het maar uit te leggen als een ultiem compliment aan diegene die ik niet herken dat ik niet enkel op oppervlakkige wijze in die persoon geïnteresseerd ben 😉

  6. Lisanne zegt:

    Hoi Tine, mooi geschreven! Blogs helpen om wat meer bekendheid te geven aan dit fenomeen. Ik heb ook zojuist vanochtend een facebook groep aangemaakt om te proberen mensen met prosopagnosie bij elkaar te brengen, voor diegenen die geïnteresseerd zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s