Waar is de compassie?

Let love, Tinexpression

Let LOVE today Open hearts Vanish fears Ease the pain  -Tinexpression-

Oorlogsmisdaden, kindermishandeling, eerwraak; gruwelijke situaties waarbij ik denk: “Waar is de compassie?”
Er zijn ook kleinere, alledaagse situaties, waarin duidelijk iets mis is, maar niemand ingrijpt:
– Een peuter huilt in de buggy. Haar moeder slaat het kind en schreeuwt: “Rotkind! Houd op met krijsen! Hou je smoel!” Ze schudt de buggy wild heen en weer als ze slaand en schreeuwend doorloopt. Omstanders kijken haar na.
– In de speeltuin vecht een groepje kinderen tegen één kind. Het kind wordt op de grond geduwd, geschopt, uitgescholden. Andere kinderen letten er niet op, volwassenen kijken even verstoord op en kijken weer weg, terwijl de kinderen doorvechten.
– Een groepje mannen staan te praten op de weg aan de rand van een parkeerplaats. Een auto wil er langs. De bestuurder draait zijn raampje open. Voordat de bestuurder wat kan zeggen zegt één man van het groepje: “Wat wou je nou, vieze Marokkaan! Vuile zwarte!” Een paar mannen moedigen hem aan en versperden de weg, een paar andere mannen keken de andere kant op.

Ik denk dat veel mensen zich afschermen, ze hebben genoeg aan hun eigen sores.
Ze verharden zich en schakelen hun gevoel uit. Want voelen brengt verantwoordelijkheid met zich mee. Als je voelt dat het met een ander niet goed gaat, sta je voor de keuze om wel of niet in te grijpen. Grijp je niet in, dan voel je je schuldig en dat is een rotgevoel. Grijp je wel in, dan krijg je een hoop gedonder -denk je- en dan voel je angst, wat ook een rotgevoel is. Rotgevoelens vermijdt je liever, dus je bouwt een muur om je hart waardoor gevoelens niet binnen kunnen komen en je dus ook niet zo vaak geplaagd wordt door die lastige verantwoordelijkheidsgevoelens.

In een wereld waar compassie ver te zoeken is, is het moeilijk om zelf compassie te voelen en te tonen.
Ik ben ervan overtuigd dat iedereen compassie in zich heeft; we worden ermee geboren. Maar ieder van ons krijgt te maken met teleurstellingen en pijn. Om te overleven gaan we onszelf verdedigen of de ander aanvallen. Gevoeligheid wordt vaak als zwakte gezien.

Ik pleit voor een comeback van compassie!
Hoe meer compassie je in je leven toelaat en er naar handelt, hoe sterker je wordt. En jij niet alleen, óók de mensen die het zien of ervan horen en een voorbeeld aan je nemen. Laten we onze kinderen het goede voorbeeld geven, door compassie vóór te leven, daarmee kunnen we veel leed voorkomen. Voel weer en laat je hart spreken voor anderen.

liefs,
Tine de Jong-Veenstra

PS: In bovenstaande drie kleine voorbeelden greep ik overigens wel in hoor. Heb jij ook situaties meegemaakt waarbij je je geroepen voelde om in te grijpen? Vertel dan alsjeblieft je verhaal in een reactie. Hoe meer we over compassie horen/lezen, hoe beter.

Advertenties

Over tinexpression

Tine is getrouwd en heeft drie kinderen. Ze is auteur van DROOM 'R OVER (jeugd 11-18 jaar) en NABIJ DE LIEFDE (gedichtenboekje), ontwikkelt nieuwe spellen op maat die gevoelige onderwerpen bespreekbaar maken en is huiswerkbuddy.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Waar is de compassie?

  1. ton zegt:

    Het vermogen tot compassie kalft af sedert het begin van dit millennium, toen politici begonnen te verkondigen dat je alles moet zeggen wat je denkt, zonder daarbij te beseffen en te verkondigen dat je eerst na kunt denken of je uitspraken wel bijdragen tot een prettige of betere wereld. Helaas doet niet alleen goed voorbeeld volgen.

  2. Wat een ver gezochte voorbeelden!
    Comeback naar compassie? Afkalving van compassie?
    Het is nog lang niet goed maar al heel wat beter dan de vorige eeuw met Indonesie, Vietnam, Korea, 2 wereldoorlogen, Biafra, Joegoslavië etc. etc. etc. etc. etc.

  3. De eeuw is nog maar net begonnen tussen 1900 en 1911 was het ook nog vrij rustig, compassie is denk het hoogst wanneer men veilig en welvarend is, zodra het met één van deze 2 minder gaat gaat het met compassie ook bergafwaarts, en ja ik heb ook wel eens de andere kant opgekeken, denk ook niet dat dat verkeerd was, soms kan je bemoeien met dingen juist escalatie veroorzaken.

  4. tinexpression zegt:

    Ton, Machiel, Johnny: bedankt voor jullie reacties.

    Machiel, je eerste zin begrijp ik niet, wat bedoel je met ‘vergezochte’ voorbeelden? De drie kleine voorbeelden die ik gaf waren toch juist dicht bij huis en herkenbaar, vind jij dat niet?

    Compassie is voor mij: verplaatsen in de ander, besef van gelijkheid, gericht op afstemming en samenwerking. Compassie doorbreekt machteloosheid en onverschilligheid met mildheid. Het staat haaks op sarcasme.

    Johnny, ik wil ook zeker niet iedereen oproepen om zich overal mee te bemoeien. Wat ik wel wil, is dat mensen durven voelen en ingrijpen als het nodig is. En dat ze dat niet op een aanvallende manier doen, maar vanuit een kalme, neutrale houding. Zo is het in het voorbeeld van de moeder met kind in buggy niet de bedoeling om de moeder verwijten te maken. Ook zij heeft aandacht en begrip nodig, zij zou ook graag willen dat de situatie anders was.

    Het gaat mij ook niet zozeer om het ingrijpen in ándermans situaties, maar om de bewustwording van de compassie in onzelf. Waar is ónze compassie? Waarom kunnen we die niet niet altijd opbrengen voor de mensen om ons heen, die een andere mening hebben bijvoorbeeld?

    Groeten,
    Tine

    • Kom op Tine,

      Dit zijn zelfs buitengewoon vergezochte voorbeelden. Vergezocht in figuurlijke zin, omdat het zelden of nooit voorkomt. Ik heb het in ieder geval nooit meegemaakt.

      “Haar moeder slaat het kind en schreeuwt: “Rotkind!”
      “volwassenen kijken even verstoord op en kijken weer weg”
      “Wat wou je nou, vieze Marokkaan! Vuile zwarte!”

      De realiteit van de vorige eeuw met alle oorlogen was heel wat harder.

      Ik kan me niet aan de indruk onttrekken, dat je gewoon wilde ‘scoren’ met jouw verhaal.

      • tinexpression zegt:

        Machiel, meen je dat nou serieus?
        Ik weet bij jou nooit of je nou een geintje maakt of serieus bent.
        Ik hoor en zie zulke voorbeelden vaak! Dagelijks als ik veel buiten ben. Ik heb mijn ogen en oren open, loop/fiets niet met oogkleppen op. Gelukkig zie en hoor ik ook veel positieve dingen.
        Wil ik scoren met mijn verhaal? Alles wat ik wil is meer vrede, in iedereens hart. Ik denk niet in scoren voor mezelf, zo zit ik niet in elkaar, Machiel.
        De oorlogen van vroeger waren hard, dat klopt, afschuwelijk, de herinneringen zitten bij nabestaanden nog diep.
        Er is nog steeds oorlog en leed in de wereld, in het groot en het klein. Kindermishandeling, discriminatie, verstoting, moord… Als we allemaal de andere kant opkijken en denken dat het allemaal niet zo erg is, dan laten we heel wat mensen in de steek. We zien in het openbaar alleen maar het topje van de ijsberg, je wilt niet weten wat er allemaal achter gesloten deuren gebeurt.

        Ik weet ook wel dat ik het niet in mijn eentje kan stoppen, maar ik doe wat ik kan op mijn eigen manier.

  5. Waar trek ik de grens in mijn compassie? Als ik mijn hart open voor alle pijn in de wereld, ga ik er mee in onder. Mede-lijden vergroot slechts het lijden. Dus sluit ik me meestal af voor het feit dat op dit moment een ander wordt vermoord, doodgemarteld of simpelweg wordt vergeten. Gebrek aan compassie? Niet echt, maar dat helpt deze mensen niet verder. Aanvaarding is al een stap. En vernantwoording nemen voor wat zich wel binnen jouw vermogenscirkel beweegt.

  6. Ester Smale zegt:

    Dag Tine,
    Graag wil ik een reactie geven op dit onderwerp. Zeker ben ik het met je eens dat er meer compassie in de mensheid mag zijn. Mijns inziens is dit vaak nog ver te vinden. Daarentegen was ik afgelopen dinsdag blij verrast.
    Ik werk op de afdeling radiolgie in een ziekenhuis. Je krijgt zeker 200 – 230 mensen voor je neus en soms nog meer. Een dag aan de balie is heel vermoeiend. Want feitelijk moet je jezelf wegcijferen en professioneel omgaan met de patiënten. Deze vlieger gaat niet altijd op. Zeker als een patient bot/onaardig doet. Mijns inziens mag diegene daarop aangesproken worden. Dit heb ik ook gedaan, weliswaar tegen 2 patienten. Op een kalme manier leg je dit uit maar je blijft professioneel. Het bijzondere aan deze dag was dat van de vele patienten die ik aan de balie had 9 van de 10 heel vrolijk, vriendelijk en aardig waren. Sommigen die in een donderbui binnenkwamen gingen met een glimlach de deur uit. Dus na deze dag was ik blij verrast dat het ook op deze manier kon. Jammer genoeg komt dit niet vaak voor. Dus ik pleit ervoor dat we allemaal hierin een steentje kunnen bijdragen. Wat ook degelijk geholpen heeft is als je daadwerkelijk in de ogen van elk persoon kijkt. Ze merken dan dat je echt aandacht voor hen hebt. Ik probeer dus op deze manier de mensen te behandelen. Niet alleen met patienten maar ook met mensen in je omgeving.

    Lieve groetjes van Ester Smale

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s