Ik wil het Alleen even met jullie delen (deel 2)

Ik heb een hecht gezin, fijn werk, vrijheid, gezondheid, luxe… Daar ben ik blij mee en dankbaar voor. Ja, ik tel mijn zegeningen, al lijkt het misschien, als je deze blog verder leest, of dat niet zo is.

Mijn leven is een zoektocht. Een zoektocht naar de kern van het bestaan, naar “thuis”. Wat dat precies is, weet ik niet. Ik voel een vaag gemis, alsof ik eenzaam dwaal over de wereld. Altijd vertrouwde ik erop dat ik “thuis” uiteindelijk wel zou vinden en dat ik het onmiddellijk zou herkennen. Maar nu?

De laatste jaren was ik op de goede weg; ik kreeg steeds meer overzicht en grip op mijn leven. Ik was als het ware iets aan het smeden… een sleutel! Maar het duurde nog een hele tijd voordat ik besefte dat het de sleutel was om de deur van “thuis” te kunnen openen. En toen ik dat eenmaal wist, rende ik met die sleutel kris kras door een dichtbegroeid woud, niet wetend waar ik moest zoeken. In het midden daarvan bevond zich een open plek, waar “thuis” op me wachtte. Wat ik niet kon zien, was dat er een grote brand woedde. Toen ik eindelijk bij de open plek aankwam, restte van “thuis” alleen maar as.

Dat was een jaar geleden. Het heeft me behoorlijk aangegrepen; de manier waarop ik sindsdien in het leven sta is somberder dan ooit. Ik kan me nog wel vaak blij en enthousiast voelen, maar die vrolijkheid blijft alleen aan de oppervlakte, dringt niet meer diep in mijn wezen door. Mijn grondstemming, tussen die kleine geluksmomenten in, is al een jaar lang onveranderd mat.

Waarom deel ik dit? Omdat er vast meer mensen zijn die met iets soortgelijks kampen. Voor hen (en voor mij) is dit gevoel moeilijk uit te leggen en voor hun partners is het moeilijk te begrijpen. Misschien kan dit blog een beetje bijdragen aan begrip.
Volgens mij heeft iedereen iets nodig om op terug te kunnen vallen, om te koesteren, om te bewonderen, om op te hopen, naar te verlangen… en iedereen heeft vooral fiducie nodig. (fiducie = vertrouwen in een goede afloop). Zonder dat voelt je ziel zwaar of juist leeg. Het is niet op te lossen met materialisme. Dingen kopen, continu afleiding zoeken, verslaafd raken… dat vult de leegte in je ziel niet op en laat het zware gevoel niet verdwijnen.

Ik heb iets essentieels verloren, maar er is nog heel veel moois wat ik nog wel heb (zie eerste zin). Als ik hier doorheen ben -ik ga ervan uit dat dit een fase is- dan zal ik vast ook weer nieuwe mogelijkheden zien.

liefs,
Tine de Jong-Veenstra

Advertenties

Over tinexpression

Tine is getrouwd en heeft drie kinderen. Ze is auteur van DROOM 'R OVER (jeugd 11-18 jaar) en NABIJ DE LIEFDE (gedichtenboekje), ontwikkelt nieuwe spellen op maat die gevoelige onderwerpen bespreekbaar maken en is huiswerkbuddy.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

15 reacties op Ik wil het Alleen even met jullie delen (deel 2)

  1. PeetjeGJ zegt:

    Heel mooi!

  2. Danny zegt:

    Een eerlijk en moedig blog Tine. Je bent sowieso altijd heel open in je blogs. Diepe levensvreugde is voor mij het hoogst haalbare als mens, dat is dus niet blij zijn en plezier hebben wat ook erg fijn is, maar die levensvreugde ervaren is eigenlijk het thuiskomen waar jij op doelt, iets wezenlijks, zo zie ik het althans. Iedereen ervaart in zijn leven golfbewegingen, dat is het leven, maar dat wezenlijke zorgt dat je die ups en downs anders gaat zien. Het is weer een onderwerp wat je aansnijdt waar je lang over kunt praten. Wie weet hebben we het er ooit eens over in real life.

  3. Anoniem zegt:

    Heel erg mooi ge- en beschreven………..Maar wel pffffffffffffffffffffffffffffffffff ,indrukwekkend….Dat je erover kunt schrijven is eigenlijk best wel heel positief en knap..Zoeken en denken en afvragen dat doen denk ik meer mensen dan je zou denken….Pas als je erover praat merk je hoeveel….Deden dat maar meer mensen…’T leven is een grote zoektocht voor iedereen….En je kunt er een feestje van maken of een … iets anders…..Een ding is wel zeker . ‘T zit in jezelf……en je kunt het.. als je het wilt zien…Vallen en opstaan. Bergen en dalen …’t hoort er allemaal bij….En wat je niet velt, maakt je uiteindelijk sterker :))

  4. Cindy zegt:

    Mooie blog Tine. Ik denk ook dat veel mensen dit herkennen. Wat aan jou zo speciaal is, is dat je in je zoektocht je energie lijkt te blijven behouden?

    • tinexpression zegt:

      Hoi Cindy,
      mijn energie is ook wel eens op hoor… Dat voel ik dan meteen in mijn schouders of hartstreek. Maar ik krijg altijd weer nieuwe energie.
      Als er één ding vermoeiend is dan is dat wel gevoelens wegdrukken, ontkennen. Ik kan bijvoorbeeld veel energie verliezen als ik me anders moet voordoen dan ik ben, als ik iets moet doen waar ik niet achter sta en als er langdurige conflictsituaties zijn. Maar omdat ik goed naar mijn “innerlijke coach” luister, gebeurt dat weinig. Niet door te vluchten, maar juist door alles openlijk tegemoet te treden, aan te gaan en oprecht te blijven. (zie mijn blog Houd je geest fit, de rest volgt)

  5. Volgens mij heeft het ook met leeftijd te maken. Als je jong bent is er nog de belofte dat alles mogelijk is, je stapt overal in en overziet lang niet alles. Naarmate je ouder wordt overzie je meer de gevolgen van je keuzes, ga je meer relativeren en de andere kanten zien. Misschien zijn sommige keuzes niet meer onder handbereik, je verliest ook als je ouder wordt…Dat kan soms teleurstelling en somberheid met zich meebrengen. Ik denk dat de uitdaging is om alle gevoelens die er zijn toe te laten, gevoelens die genegeerd worden of niet niet geuit kunnen een uitweg zoeken in depressieve stemming. Het hoort er allemaal bij, ook dieptepunten. Die geven voor mij toch ook echt diepte aan mijn leven.
    Wat me wel bezighoudt is dat je schrijft over dat je ‘thuis’ in de as lag, dat klinkt voor mij alsof er iets beschadigd is en dat is toch anders dan teleurstelling of relativering. Voor mij is het zo dat naarmate ik ouder wordt ik steeds meer verbinding maak met een stabiel ‘iets’ in mij zelf waar ik altijd naar terug kan, ook als ik daar wel eens (ver) van wegdwaal. Dat is juist hetgene dat mij de laatste jaren steeds meer innerlijke rust geeft, een soort springplank van waaruit ik steeds weer het leven in kan springen. Dan zijn er ook steeds weer de momenten van levensvreugde, door de rijkere ervaring misschien minder uitbundig dan voorheen maar wel dieper.

  6. Mooie blog als altijd. Dank voor het delen. Ik geloof niet dat dingen zomaar gebeuren. Deze fase, deze dip, deze somberheid, deze twijfel heeft een doel, een functie en zal je brengen tot hoger inzicht.
    Maar vertrouw niet op een goede afloop. Vrees en verwacht ook niet een slechte afloop. Verwacht eigenlijk niets. Somberheid e.d. wordt vaak – ik denk ook zeker in mijn geval – veroorzaakt door beelden die we van onszelf en van onze omgeving vormen en die af staan van de realiteit. We vergeten dan wie we zijn en verliezen de werkelijke verbondenheid met de omgeving . We voelen ons dan niet meer thuis en moeten thuis hervinden. Geen gemakkelijke opgave. In mijn geval zal ik daar nog tot mijn dood mee bezig zijn, en ik denk jij ook.

    suc6 op je verdere zoektocht.

    Liefs,
    Rudolph Kroon

  7. Ingrid zegt:

    Tine, wat mooi en moedig om dit te delen.
    Ik moest een paar jaar geleden mijn huis eerst goed opruimen voordat ik me er weer helemaal thuis voelde. (Dit is natuurlijk symbolisch.)
    En bij opruimen hoorde voor mij ook weggooien en onduidelijke zaken uitpakken en een nieuwe plaats geven.
    Het was een heftig proces, maar het beste wat ik ooit heb gedaan.
    Succes met je tocht. Het geluk zit hem in de reis.

  8. Hoi Tine,

    Dan wil ik ook even iets delen, want zo’n eerlijk blog verdient dat.
    Het gevoel dat jij beschrijft, herken ik. Ik noem het van mezelf: onthecht zijn.
    Daar is een heleboel over te zeggen, maar dat doe ik nu niet.

    Wat ik wil delen, is het boek ‘Het nieuwe zwart’ van Darian Leader. Het boek gaat over rouw, melancholie en depressie.
    Waarom delen? Wel, volgens mij heeft Leader een punt als hij stelt dat we meer lijden dan nodig is, omdat nare gevoelens en emoties niet langer geaccepteerd worden in onze maatschappij. Vroeger (ja, toen alles beter was…) waren er rond tragische gebeurtenissen rituelen en er werden veel minder labels op emoties geplakt. Je was gewoon zoals je was en daar deed je het mee, en je omgeving ook.
    Nu moet iedereen blij en gelukkig zijn, speciaal als je op ’t oog alles hebt. En juist dat maakt het erger dan het hoeft te zijn.

    groet Eveline

  9. tinexpression zegt:

    Bedankt voor jullie warme, overwogen en openhartige reacties. Ik heb ook via DM van Twitter veel reacties gehad van mensen die -ongeveer- hetzelfde doormaken, ook van mensen waarvan je het op het eerste gezicht niet zou verwachten. Sommige mensen durven (nog) niet voor gevoelens uit te komen, uit angst dat het teveel losmaakt of iets te verliezen. We zijn allemaal mensen met kracht en kwetsbaarheid. Ik denk dat het goed zou zijn als iedereen in de maatschappij dat mag laten zien. En niemand er raar op aangekeken wordt. De maatschappij, dat zijn wij….

    liefs,
    Tine

  10. Ik kan natuurlijk mee doen met alle reacties vol begrip, maar wat heb je daar aan Tine?
    Je hebt alles al. Je schrijft het zelf: “een hecht gezin, fijn werk, vrijheid, gezondheid, luxe…”
    Het klinkt misschien hard, maar het woord kritiek staat daar niet tussen. Misschien geef je dat je zelf te weinig of krijg je het te weinig van je omgeving. In onze westerse wereld is dat echt een probleem. Ik ga het je niet geven, want daar ken ik je onvoldoende goed voor. Feit is wel dat veel van de door jou geschetste problemen niet in ontwikkelingslanden voorkomen. Daar is eenvoudigweg geen tijd en geen ruimte voor dit soort problemen.
    Leg je de lat niet te hoog voor jezelf? Zoek je niet naar het onbereikbare? Naar een fenomeen dat er gewoon niet is?

    Tel je zegeningen, je schreef het zelf al.

    • @Machiel Bedoel je: (vaker) feedback vragen aan anderen / laat een ander je een spiegel voorhouden?

    • tinexpression zegt:

      Beste Machiel,
      Dank je voor je reactie. Goed dat je dit eens van een andere kant bekijkt en mij deze vragen stelt. Ik probeer ze te beantwoorden voor je…
      Ik krijg voldoende kritiek, ook van mezelf. Maar daar heeft het niet mee te maken.
      Ja, het is een luxe om bij deze gevoelens stil te kunnen staan; mensen die keihard moeten werken/vechten voor hun leven, hebben daar geen tijd voor. Maar ik denk dat ze wel vóórkomen in arme landen en oorlogsgebieden, juist veel meer dan in Nederland! Want wat ik beschreef komt voort uit een onveilige hechting in mijn eerste jaren.
      Ik noem het overigens niet een ‘probleem’, want bij een probleem denk ik aan iets wat opgelost kan worden.
      Je vraagt of ik naar een fenomeen zoek dat er gewoon niet is. Nou, ik kan je zeggen: het fenomeen (‘thuis”) waar ik naar zocht heb ik net verloren voor ik het vond en daar moet ik me nu bij neerleggen.

  11. Ik droomde van een sleutel. Die gaf me toegang tot mezelf. ‘Klik” zei het slot en ik werd wakker, opende mijn ogen en keek… In de spiegel!

    Dank voor delen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s