De valkuil van de overtuiging dat het leven maakbaar is.

Een kast kun je op orde hebben, maar je leven niet. Wel even, maar niet constant. Hoe hard je ook werkt aan jezelf, je kunt niet alles in de hand hebben.

Op Twitter las ik: “Jij bent zelf verantwoordelijk voor jouw leven en wat je ervaart.”
En “Hoe jouw leven er uit ziet, is jouw eigen creatie. Houd op met piepen en doe er wat aan.” (Wonieka A. Meuter)
Dat vond ik –op zijn zachtst gezegd- geen fijne tweets, want het suggereert dat het leven maakbaar is. En dat het aan jezelf te wijten is als je leven niet volmaakt is.

Denken dat jij alles wat gebeurt kunt beïnvloeden en alles wat je voelt kunt beheersen, kan zich tegen je keren… Hoe meer je er van overtuigd bent, dat het leven maakbaar is, hoe groter de kans is dat je boos wordt op jezelf als er iets vervelends en/of onvoorziens gebeurt. Door het krijgen van een erge ziekte of door bijvoorbeeld een ongeluk, kun je het gevoel hebben dat je gefaald hebt. “Ik had het kunnen voorkomen! Waarom heb ik het niet eerder gezien? Had ik maar…” Je kunt dan psychisch behoorlijk uit balans raken. Als de boosheid zich naar binnen richt, kan het zelfs leiden tot zelfdestructief gedrag. Ik ben ook wel eens boos op mezelf. Dan ga ik nagelbijten. Niks ergs gelukkig (lelijk, dat wel). En dan ben ik een tijd somber. Dat accepteer ik als iets wat bij het leven hoort; het leven is niet continu een feestje.

Maar het kan erger. Laat je door niemand wijsmaken dat een nare situatie waarin je zit, je eigen schuld is en dat je kennelijk niet de moed hebt er iets tegen te doen. Het gevaar is, dat je jezelf gaat straffen en een lagere zelfwaardering krijgt. Dan ga je zoeken naar zekerheden van buitenaf. Je ontmoet bijvoorbeeld een persoon die denkt dat hij/zij de wijsheid in pacht heeft. Omdat die persoon heel overtuigend is en jij juist op dat moment kwetsbaar en ontvankelijk bent, kan je te afhankelijk raken van (de mening van) die ene persoon. Met alle gevolgen van dien. Of je sluit je aan bij een strenge religie of leer, die jou voorhoudt dat als je bepaalde regels volgt, de verlichting volgt. Of je onderwerpt je lijf aan een ongezond dieet, om controle over je leven af te dwingen. Zekerheid is fijn en nodig; het is je basis waar je op kunt terugvallen. Maar als zekerheid van buitenaf je teveel beperkingen oplegt heb je nog minder vrijheid om te leven zoals je wilt.

Je snapt wel dat het verstandig is om kritisch te kijken naar je eigen inbreng in situaties en te leren van je fouten en successen, zodat je betere keuzes kunt maken. Laat je niet bangmaken, vooral niet door jezelf… Je kunt zelf je richting bepalen, maar sommige dingen overkomen je gewoon en op sommige emoties heb je geen vat, hoe goed je je best ook doet en hoe bewust je ook leeft. Het leven is geen computer waarbij je op de juiste knoppen kunt drukken voor een goed resultaat.

Liefs,
Tine de Jong-Veenstra

PS: Ik heb al moeite met de kast… 😉

Advertenties

Over tinexpression

Tine is getrouwd en heeft drie kinderen. Ze is auteur van DROOM 'R OVER (jeugd 11-18 jaar) en NABIJ DE LIEFDE (gedichtenboekje), ontwikkelt nieuwe spellen op maat die gevoelige onderwerpen bespreekbaar maken en is huiswerkbuddy.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

41 reacties op De valkuil van de overtuiging dat het leven maakbaar is.

  1. michaelblogt zegt:

    Interessante tekst met een heel pak waarheid en dingen om over na te denken.

  2. Sylvia zegt:

    Dat heb je weer erg mooi verwoord………

    • Loek Kleeven zegt:

      het leven is nooit maakbaar , het leven is accepteren. Idealen en doelen ziijn mooi maar je moet altijd onverwachte gebeurtenissen meenemen en vervolgens bijstellen.
      Je kunt je levens loop nooit uit zetten denk ik.

  3. Allart jung zegt:

    Ik denk dat je gelijk hebt, maar bij bijna iedereen is er een mate van rekbaarheid en wordt je leven ook bepaald door keuzes. Maar bij een beperking kan je deze beperking niet anders maken, bij het ontbreken helpt geen goede woorden.

    Sterkte, denk aan wat je wel kan, Allart

    • Loek Kleeven zegt:

      Je hebt ook gelijk maar ik bedoel eigenlijk ,ondanks keuzes [die iedereen maakt] Wat wil je bereiken waar wil ik naartoe,in jouw geval heb je dan beperkingen.met je beperkingen zijn je keuzes mischien wel veel zuiverder als die van mij want ik heb geen beperkingen. Ik lijk welHerman Finkers Hou je van humor?

  4. mikesmessaert zegt:

    Met deze wijze woorden kan ik mijn dag starten. Zo denk ik al jaren over het leven…

  5. John zegt:

    Interresant stukje, echter maak wel een verschil tussen “het leven” en “je leven” dat zijn toch wel twee verschillende dingen.

  6. Julie zegt:

    Wat ben je een mooi en wijs mens. Aan jouw wijsheid kan ik mij relateren. Dankjewel dat je dit heb willen delen.

  7. Tam zegt:

    Prachtig geschreven en helemaal waar.

  8. Ik ken dat soort uitspraken ook. Ik las er vandaag nog eentje: ‘Hoe je emotioneel reageert is in iedere situatie een keuze’.

    Mijn inschatting is dat dit power-quotes zijn van mensen die en beetje moeite hebben met hun eigen kwetsbaarheid, met hun menselijkheid.

    Hoe je emotioneel reageert wordt pas een keuze als je je bewust bent van je emotionele wonden en je die wonden voldoende geheeld hebt. Is dat nog niet het geval, dan reageer je vanuit je oude programmeringen die je als kind hebt aangeleerd om te overleven. Zo zie en ervaar ik het.

  9. Wonieka zegt:

    Beste Tine,
    Zou je zo vriendelijk willen zijn om in je blog te vermelden dat je Wonieka A. Meuter letterlijk citeert?
    Met vriendelijke groet, Wonieka

    PS:in http://twitteruitspraken.wordpress.com/ kun je als je dat wilt nog meer uitspraken van mij lezen.

  10. tinexpression zegt:

    Beste Wonieka,
    Dat wil ik wel. Ik had jouw naam eerst expres niet vermeld, omdat het zou kunnen overkomen dat dit blog over jou gaat, terwijl ik deze uitspraken alleen maar wil gebruiken als voorbeeld van uitspraken over eigen verantwoordelijkheid en keuzes. Er worden heel veel van dit soort uitspraken gedaan, op Twitter, facebook, in boeken (bijv. The Secret).
    Ik ben van mening dat een helend proces veel sneller gaat als iemand zich niet onterecht schuldig voelt. Daar gaat dit stukje om.
    Jammer dat je op Twitter niet reageert op mijn vragen aan jou en dat je me geblokt hebt. Ik krijg het gevoel dat je jouw uitspraken niet ter discussie wilt stellen. Waarom eigenlijk niet?
    Groet, Tine

  11. Wonieka zegt:

    Beste Tine,

    Ik heb je vragen in eerste instantie niet beantwoord, omdat je in twee jaar tijd meerdere keren hebt geschreven dat ik of wat ik doe niet zou kloppen. Het lijkt alsof je dat wilt bewijzen. Ik heb niets te verdedigen. Bovendien ben jij mij opnieuw gaan volgen en ontvolgen, zonder mij te laten weten met welke tweets van mij je zo’n moeite had. Vervolgens heb je nadat je me bent gaan ontvolgen mij de vraag gesteld: Je bent veel aan het oordelen de laatste tijd @Wonieka, valt jou dat zelf ook op? Hoe kan ik dan weten waar jij op doelt? Ik heb nog nooit gezegd dat ik niet zou willen oordelen. Ik heb graag een mening en denk dat het zelfs belangrijk is om een mening te hebben. Dat heb ik ook meerdere keren op twitter geschreven. Ik wens iedereen toe een mening te hebben en omdat je je daarin vrij voelt, ook een ander zijn mening kan laten.

    Ik zou het erg op prijs stellen als je mij verder met rust zou laten. Jij hebt jouw waarheid, Ik de mijne. We leven nog steeds in een vrij land. Waarvoor zoveel moeite steken in één iemand die wat roept op twitter. Zijn er geen belangrijkere zaken om je mee bezig te houden?

    Een hartegroet van Wonieka

    • tinexpression zegt:

      Beste Wonieka,
      je vraagt me je met rust te laten… Met rust? Val ik je lastig dan? Dat is niet mijn bedoeling. Hoe zie je mij? Misschien ben je wat paranoïde? Jij voelt je waarschijnlijk aangevallen door mijn vragen. Je doet op Twitter alsof ik je jarenlang bestook met lasterpraatjes, wat onzin is.
      Het klopt dat ik soms niet met je uitspraak eens ben. Soms ben ik benieuwd naar hoe je daartoe komt en soms vind ik iets onduidelijk. Ik stel vragen als ik wil checken of ik iets goed begrepen heb, om te voorkomen dat ik voorbarige conclusies trek. Dat doe ik niet alleen bij jou, mocht je dat denken. Aan anderen stel ik ook vragen. Zij leggen dan gewoon uit hoe ze ergens over denken, maar jij niet. Aan mij wordt ook van alles gevraagd en dan probeer ik daar zo goed mogelijk antwoord op te geven. Soms stel ik mijn mening ook bij na een discussie, soms ook niet. Maar ik voel me bijna nooit aangevallen als mij iets ter verduidelijking wordt gevraagd. En als ik me wél aangevallen voel dat zeg ik dat eerlijk, waarom niet? Als iemand een (verkeerde) conclusie over me trekt dan vind ik het geen probleem om uit te leggen hoe ik in elkaar steek. Ik ben daar open over en oprecht.
      Van mij hoef je inderdaad niks te verdedigen, ik val je ook niet aan. Maar misschien voelt ’t wel zo voor jou, dat is waarschijnlijk jouw eigen afweermechanisme. Waar jij, volgens jouw eigen zeggen, vrij van bent.
      Over dat oordelen: een tijd terug (jaar?) verkondigde je dat je vrij was van oordelen, je vond niks goed en niks fout. Meerdere mensen reageerden daar op en dat is mij bijgebleven, andere mensen ook. Als je niet weet waar ik op doel dan kun je me dat toch vragen? Dan geef ik antwoord. Ook heb je het vaak over projectie en het valt op dat je zelf vaak projecteert. Op zich niet erg, maar ja… dat valt gewoon op, op Twitter, Wonieka, niet alleen mij, ook anderen. Dus dat roept reacties op, logisch toch?
      Waarom ik moeite doe voor één iemand die wat roept op Twitter? Eén iemand? Jij bent niet de enige waar ik “moeite” voor doe hoor.
      Jouw tweets vallen me op omdat je ze zo stellig neerzet. En uit je tweets blijkt dat je kijkt naar de splinter in het oog van een ander, maar de balk in je eigen oog ontkent. Kijk, Wonieka, als je dingen roept en geen uitleg wilt geven daar over én reageert op een manier die haaks staat op je eigen uitspraken, dan komt dat op mij vreemd over. Nou, nu gaat het hier toch nog even over jou, wat ik dus wilde voorkomen. Ik wilde hier alleen maar mensen uitnodigen tot een discussie over de maakbaarheid van ’t leven.

  12. Voor wie dit lezen wil, en ook voor Wonieka, een reactie.
    De reacties die je liever niet wenst, roep je zelf over je af.
    Wonieka, ik probeer niet te twijfelen aan jouw goede bedoelingen, maar telkens als ik je ergens op Twitter tegen kom heb je het wel met iemand aan de stok. Hoe zou dat toch komen? Alleen al je bio roept allergische reacties op, bij mij. Als je werkelijke wijsheid bezat, dan zou je die niet verkondigen als DE waarheid. Dit toe je toch, bij iedereen en overal. Kwetsbare mensen zouden in de veronderstelling kunnen komen dat alles in het leven maakbaar is. Welnu, dat is het dus niet. Hooguit kan een mens leren loslaten en vanuit dit loslaten tot overgave en acceptatie komen. De wijze die denkt het enige pad te kennen, zal ik in ieder geval nooit volgen. Want jij kent niemands pad, zeker het mijne niet. Ik wens je echte wijsheid. Ooit. Maar ook hier ga jij vast weer een weerwoord op hebben, zodat je kunt strijden voor je gelijk. Succes.

  13. Sanne zegt:

    Mensen die je raken op kwetsbare punten die je niet wilt zien hebben het meestal met iemand aan de stok. uiteindelijk heeft de lezer het alleen met zichzelf aan de stok.
    Mensen die het doen met powercitaten uit mooie boekjes en tegels die voor iedereen makkelijk te begrijpen zijn en veelal zijn wat ze willen horen zijn populair en hebben het met niemand aan de stok. Dat is wat ik zie.

    • tinexpression zegt:

      Hoi Sanne. Bedankt voor je reactie. Wat jij beschrijft zie ik ook zo.
      Ik wil er nog even iets aan toe voegen, ter nuancering…
      Of iemand die anderen raakt op kwetsbare punten het met een ander aan de stok krijgt, hangt niet alleen af van de boodschap. Het hangt o.a. ook af van a) hoe diegene de boodschap brengt en b) hoe de ander het ontvangt. Ik denk dat openheid van béide kanten kan voorkomen dat het tot ruzieachtige situaties leidt. Zowel zender als ontvanger zijn mensen en het is voor geen enkel mens een pretje om met iets in zichzelf geconfronteerd te worden wat hij/zij in zichzelf ontkent (of voor anderen verborgen wil houden.) De rollen van zender en ontvanger wisselen tijdens een gesprek.

      • Wijs gesproken Tine,
        Voor Wonieka heb ik gezien alle teksten nog een bericht:
        (had ik boven op verkeerde plaats bij Sanne gezet).
        Tot slot nog even dit. Ik heb de tweets en de site van Wonieka er nog maar eens op na gelezen, en begrijp nu dat zij vindt dat ze dit allemaal mag en kan zeggen. Zij zegt namelijk Verlicht te zijn. Tja, dan zie je het natuurlijk anders dan de stervelingen die in het donker tasten.
        Maar natuurlijk….
        Wonieka: we zijn allemaal Verlicht, alleen sommigen weten het, sommigen niet.
        Sommigen die het weten, roepen het dan ook nog, en dan wordt het vervelend. WelLicht.
        Ruzie is zinloos, maar onZin ook, vandaar mijn reactie nog.

      • Sanne zegt:

        Ik denk dat 9,9 van de 10 mensen de ogenopener gaat beoordelen en niet aardig meer vindt..
        Ik ben het met je eens dat het ook veel uitmaakt hoe iemand het zegt maar iemand die echt ogen opent kan dit vaak niet met een mooi strikje eromheen doen. Dan ben je meer bezig een ander te pleasen en schiet je je doel voorbij. Rekening moeten houden met een andermans interpretatie of zwakke punten gaat zeker niet altijd, los van het feit of je daar zin in hebt. Iemand die ogen wil openen doet dat op zijn manier,,,Openstaan voor reacties lijkt me wel van groot belang omdat je anders anderen alleen maar in verwaring brengt en ze geen vragen kunnen stellen. Maar goed, het is de keuze van de wijze. Wil hij alleen maar roepen en hopen dat er iemand het oppakt als wijsheid of wil je iemand de kans geven vragen te stellen. Ik begrijp overigens wel dat als je heldervoelend ( ben ik ook) ben je door de woorden heen de intentie al voelt.. ( die vaak op twitter ego- macht is)en dus geen zin hebt om te antwoorden. Ook dat is je eigen keuze. Ik snap ook dat je op een dag de spelletjes zat bent en alleen maar in wilt gaan om mensen die zichzelf serieus nemen. Laten we eerlijk zijn.. ..de meeeste mensen zijnv ooral bezig om mee te gaan in de gangbare opvattingen omdat ze daarmee gehoord en geliefd worden. HEt vereist moed om je echte eigen weg te kiezen..met het vrijwel zekere gevolg dat mensen je niet zo lief vinden.;-

        • tinexpression zegt:

          Hoi Sanne. Een heldervoelende kan de intentie door de woorden heen voelen, schrijf je. Mee eens. Toch wil ik ook hier iets toevoegen: ook heldervoelenden zijn mensen en elk mens kan wel eens iets verkeerd opvatten of inschatten. De intentie die iemand door de regels heen voelt, kan ánders zijn dan de werkelijke intentie van de ander. Belangrijk is om de gevoelens bij de ander te checken, bijv. door te zeggen: “Ik heb het gevoel dat jij… Klopt dat?”
          Dat veel mensen zichzelf niet serieus nemen en dat de meeste mensen vooral bezig zijn met het meegaan in gangbare opvattingen omdat ze daarmee gehoord en geliefd worden, is overigens een opvatting waar ik zelf niet achtersta.
          Er is inderdaad moed nodig om voor een andere mening dan de mening van vele anderen uit te komen. Ik heb bewondering voor mensen die die moed hebben. Het gaat mij om authenticiteit.

  14. Beste Sanne,
    Op wie of wat je doelt in jouw teksten is niet duidelijk, en daarmee zeer correct van je.
    Ik ben het helemaal met je eens, en wil juist daarom even reageren,
    En je laten weten dat ik de tekst die ik hierboven heb geschreven niet destilleer uit mooie boekjes. (Hoewel we allemaal maar woorden lenen van de ander trouwens.)
    Door het verwerken en accepteren van een vervelende ziekte (sinds 1985) ben ik tot de overgave gekomen waar ik doel. En ik ben wars van “boekenkenners” die mij hun lesjes willen leren.
    Voor meer info, zie de rubriek “Anti Stigma” op mijn weblog. Fijne dag, groet, John

  15. Een heerlijk blog…

    Volgens mij heeft dat wat je overkomt en hoe je daarover denkt en voelt jou altijd iets te vertellen. Wat dat is? Dat kan jij alleen ZELF voelen… Dat wat kloppend is voor jou, vind je altijd in jezelf, nooit bij een ander! Vragen van die ander kunnen wel helpend zijn om ‘het kloppende voor jou’ te vinden. Dat wat klopt werkt volgens mij altijd helend.

    Dat wat klopt is ook voor ieder mens anders. Zelf vind ik het erg leuk, leerzaam en inspirerend om daarover op een respectvolle manier van gedachten te wisselen. Deze gedachtenwisselingen brengen me ook altijd weer bij nieuwe of hernieuwde inzichten in mezelf.

    In de discussie wie er nu eigenlijk gelijk heeft? Iedereen vindt op eigen wijze, zijn of haar eigen gelijk. Voel zelf maar of het klopt…;-))

    • tinexpression zegt:

      Dank je wel voor je reactie, Karin. Ik vind het een heel mooie gedachtegang en voor mijn gevoel klopt in ieder geval elk woord van wat jij schrijft.

  16. Ineke zegt:

    volgens mij is het enige dat je kunt doen de situatie waarin je zit totaal accepteren. Vanuit acceptatie kan verandering ontstaan.
    Afgelopen voorjaar is mijn moeder gestorven na ene korte maar zeer intense periode. Iedere keer dat ik overmand met heftige gevoelens en in mezelf keek wat er gebeurde, wist ik: dit is verzet tegen hoe het leven loopt. Het enige dat ik nu moet doen is JA zeggen tegen mijn gevoelens en JA tegen de gebeurtenissen zoals ze nu zijn. Dit heeft mij enorm geholpen!

    • tinexpression zegt:

      Dank je voor het delen, Ineke. Gecondoleerd met je moeder…
      Ik denk dat het inderdaad helpt om JA te zeggen. JA zeggen tegen gevoelens, ze accepteren in plaats van ze weg te drukken, tegen ze te vechten, te negeren of te ontkennen is volgens mij heel belangrijk om rouw of ander leed te kunnen dragen. Ik vind het erg knap dat je dat kunt. Ik vind het zelf moeilijk om zo’n situatie te accepteren die niet meer te veranderen is… Maar ik merk wel, dat als ik mijn gevoelens daarover accepteer, het vertrouwen groeit dat de rest vanzelf “goed komt”… Anders dan hoe ik het liever had gewild, maar toch ook goed.
      liefs,
      Tine

      • Ineke zegt:

        hoi,

        Dank voor je reactie.
        Het gekke is alleen dat ik daarna dus merk dat ik doorga met leven en soms mezelf betrap met een klein beetje schuldgevoel dat ik mijn moeder niet erg mis. Dat is raar!
        Terwijl ik steeds tegen haar zei: het is goed zo, ga maar!
        Ik vraag me soms af of het komt dat ik het (met best wat moeite) kon accepteren, dat ik nu zonder gemis verder leef.

        • tinexpression zegt:

          Hoi Ineke, dat lijkt me best een vreemde gewaarwording. Maar je hoeft je daar over niet schuldig te voelen, lijkt me, hoewel ik dat wel begrijp. Zou het een teken zijn dat je goed afscheid hebt kunnen nemen van je moeder en dat jullie elkaar gezegd hebben wat jullie wilden zeggen? Als er niks meer tussen jullie in stond is het misschien makkelijker om iemand los te laten en het gevoel te hebben iemand niet sterk te missen, misschien… Ik ken je situatie niet… Rouw kan een grillig proces zijn. Er zijn allerlei fases te herkennen, maar die fases hoeven niet altijd netjes in dezelfde volgorde te lopen. Misschien mis je je moeder deze week niet zo erg, maar wordt je volgende week ineens overvallen door gemis. Of pas over 15 jaar… Misschien ook niet. ’t Kan allemaal.

  17. Karin en anderen, ik sluit me helemaal bij jullie aan.
    En sluit dit voor mijzelf af met mijn gedichtje, wat ik ooit op een moment van een pijnlijke diepe acceptatie heb mogen schrijven: “Kijk en Zie” te vinden op mijn blog.
    http://www.knappers.nl/kijk-en-zie/

  18. Dank je wel Tine, ik vind je blogpost heel helder en het verwoord ook mijn eraringen met de onmaakbaarheid en ondoorgrondelijkheid ook vaak van wat we, soms ondanks, soms dankzij ons bewustzijn, op ons pad tegenkomen. Als het het onze al is wat we lopen, soms lopen we een tijdje naast onze schoenen of zelfs in die van iemand anders…

    Zelfs dat wijsheid met de jaren komt, ben ik aan gaan twijfelen 😉
    Ik ga je vaker lezen. Zoveel mooie blogs op het net, en ik heb weer een pareltje ontdekt!
    Groet, Carolien

  19. Rombout zegt:

    Dag Tine, dank, je blogpost is verhelderend, en uit de vele reacties valt heel wat te leren. Na wat grasduinen in mijn poëzie koos ik dit gedicht als bijdrage. Mijn poging om wat orde te scheppen in die kast… steeds opnieuw weliswaar, gelukkig maar 😉 Warme groet, Rombout

    LAATSTE WOORD
    Wie denkt te weten dat hij wel alles weet
    is slechts beginneling, dat weet diegene
    die in het verschiet de eindmeet ziet,
    en laat ons laatste woord daarom
    één zijn van dankbare tevredenheid,
    waaruit alle verbittering is opgelost,
    dat wij met iedereen tot vrede zijn
    gekomen, dat alle dromen uit ons
    grote levensboek zijn voorgelezen en
    dat er echte vrienden waren om ze te
    aanhoren, om zo die dromen met ons
    rond de open haard te delen, hand
    in hand. Ja, laat ons laatste woord
    daarom zacht uitdoven op onze lippen
    als een kaarsenvlammetje , dat stil
    haar stervend Licht nog geeft aan
    wie vertroosting zoekt, zodat wij
    dan uiteindelijk het Licht ontmoeten,
    tot helder weten komen, alwetend
    worden en terugkeren tot stil Begin
    waarin de eindmeet oplicht als een
    Laatste Woord dat nooit werd
    uitgesproken, maar ons ontvangt
    als een beginneling.

  20. ahauparis zegt:

    Ik herken wat je zegt. Ik ben ook een hele tijd negatief over mezelf gaan denken doordat ik zulke uitspraken ben gaan geloven. Het lukte me ook maar niet om het te veranderen en ik werd depressief omdat de boosheid zich naar binnen keerde. Pas nu ik niet meer depressief ben, ben ik zulke uitspraken in een ander licht gaan plaatsen. Nu kan ik pas inzien dat ik zulke dingen gewoon tegen mezelf mag zeggen op de juiste momenten en op de momenten dat ik dat nodig heb en dat ik zulke dingen ook niet tegen mensen moet zeggen die depressief zijn.

  21. Andre zegt:

    Wat een reactie’s….Wat maakt je blog, Tine veel los bij de mensen. Gelukkig bestaat er geen gelijk en ongelijk bij de reactie’s. Ieder voelt het op zijn manier,want ” het leven is op zekere hoogte maakbaar ” . Niet alleen de kast kun je op orde brengen , maar je leven ook. Mensen die hun leven niet op orde hebben zitten vaak in veel shit. Shit die niet altijd te voorkomen was, maar er zijn wel materialen beschikbaar om uit die shit te komen. Want ” Je overtuigingen bepalen je ervaringen”. We hebben allemaal de keus hoe we er mee omgaan.

  22. Mooi. Het blog en de reacties, de verschillende meningen. Ik heb de kast nog niet eens op orde, en misschien moet ik dat ook niet nastreven. Vandaag is mijn leven in ieder geval oké. En morgen zien we wel weer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s