Waar bemoei ik me mee?

1. zich bemoeien met: zich inlaten met zaken waar men niets mee te maken heeft
2. zich bemoeien met: zich bekommeren om iemand
(WikiWoordenboek)

Waar bemoei ik me eigenlijk mee, vroeg ik me gisteren en vandaag af. En waarom doe ik dat? Ik heb er de hele dag over nagedacht (tussen de bedrijven door).

Maak jij je wel eens “druk” om gedrag of visies van anderen? Ik wel… Misschien doe ik dat teveel? ‘t Is niet dat ik afwijkend gedrag of andere meningen niet respecteer. Integendeel, ik wil juist begrip en respect voor elkaars verschillen bevorderen. Om dat te kunnen bevorderen is het, volgens mij, nodig om die verschillen te kennen en de achtergronden/beweegredenen daarvan te begrijpen.

Ruimdenkend ben ik wel, maar niet onverschillig. Ik ben er heel gevoelig voor als iemand zichzelf in een betere positie wil plaatsen door een ander naar beneden te trappen. Of als een dominant persoon misbruikt maakt van een kwetsbaar persoon. Of als iemand een gevaar voor zichzelf is. Waarom ik daar gevoelig voor ben, weet ik niet. Vind ik het gewoon leuk om mijn neus in andermans zaakjes te steken? Nee, ik vind dat niet leuk, het geeft me geen kick of zo.

Ik zal niet zomaar iemand beschuldigend op zijn gedrag aanspreken. Ik ga uit van het goede in de mens. Ik denk: “Die persoon doet het vast niet expres, die persoon heeft vast geen kwade bedoelingen.” Daarom stel ik vragen als ik iemand niet begrijp. Ik hoop op antwoorden die me geruststellen. Die vragen kunnen wel kritisch zijn en bemoeiziek overkomen. Maar ik vind dat beter dan niets vragen en er het mijne van denken. Ik wil gewoon even checken of alles oké is. Als er niks aan de hand is geeft de ander gewoon antwoord en uitleg. Prima, dan laat ik het los. Maar als de ander ontwijkend, verwijtend of vaag gaat doen, tsja… dan kan ik het moeilijk los laten, dan wil ik weten hoe de vork in de steel zit. Somebody has got to do it.
Of niet? Best lastig hoor. Mijn eigen gedrag roept ook vragen bij mezelf op. Mag ik me met een ander bemoeien als de ander dat niet wil?

Liefs,
Tine de Jong-Veenstra

Advertenties

Over tinexpression

Tine is getrouwd en heeft drie kinderen. Ze is auteur van DROOM 'R OVER (jeugd 11-18 jaar) en NABIJ DE LIEFDE (gedichtenboekje), ontwikkelt nieuwe spellen op maat die gevoelige onderwerpen bespreekbaar maken en is huiswerkbuddy.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

19 reacties op Waar bemoei ik me mee?

  1. Roelf Scholma zegt:

    Vragen stellen uit nieuwsgierige betrokkenheid? Nix mis mee. Een ander overtuigen van je gelijk, alles mis mee

    • tinexpression zegt:

      Interessante stelling… Ik bedoel, stél dat je vind dat er écht iets niet in de haak is, is het dan verkeerd om te proberen de ander op andere gedachten te brengen?

      • Danny zegt:

        Je kunt er altijd wat van zeggen, maar denken dat je een ander op andere gedachten kunt brengen is vaak een illusie. Je hebt wel invloed op hoe jezelf in het leven staat en handelt en vaak raak je daar meer mensen mee dan dat je je met anderen gaat ‘bemoeien’. Ik heb er laatst trouwens een verhaaltje over geschreven, precies over hetzelfde onderwerp, wel grappig. Ik vroeg me precies hetzelfde af als jij omdat ik het zelf ook vaak deed.
        Het is helemaal niet zo dat je niet betrokken bent of onverschillig bent als je anderen niet wijst op hoe ze het anders kunnen doen. Als jij laat zien waar jij voor staat in het leven dan is dat al heel wat. En dat doe je door je handelingen. En als er eens iemand naar je toe komt om te vragen hoe jij iets ziet dan kun je altijd jouw visie geven. Het is dan wel de kunst om los te laten wat de ander ermee doet, dat is zijn of haar keuze.
        In mijn verhaaltje haal ik ook nog een zin van Tagore aan:
        “Mijn laatste groet is voor hen, die mij in mijn onvolmaaktheid kenden en mij liefhadden.”

        • tinexpression zegt:

          Hoi Danny, dank je voor deze reactie, die mij weer wat (opnieuw) doet inzien. Ik ben benieuwd naar het verhaaltje dat je schreef. Waar kan ik het lezen?
          liefs,
          Tine

          • Danny zegt:

            Graag gedaan Tine. Ik heb het verhaaltje niet gepubliceerd op mijn website, misschien komt het nog. Maar het was echt precies over hetzelfde onderwerp. Ik snap helemaal wat je bedoelt. En soms kies ik bewust om me er dus wel even mee te bemoeien maar zelden heeft dat het resultaat waar je dan op zou hopen, maar ik ben het wel kwijt dan, en dat is ook wat waard. Als ik het teveel zou doen dan zou ik verzanden in wat anderen de hele tijd doen en daar kun je een heel leven mee vullen. Vind ik zonde. Jij schrijft, je maakt prachtige creaties, je bent een liefdevolle moeder, ik denk dat je al heel veel mensen positief raakt.:-) Liefs, Danny

  2. Willem Wind zegt:

    Ergens is dat best makkelijk. Bemoeien mag tot je op hun terrein komt. Dat is natuurlijk een afweging maar ik vind het handig om op een bepaald moment de rollen even om te draaien. Jij zit in hun situatie en hoe zou je dan de bemoeienis en je mogelijkheden inschatten?
    Waar je voor moet oppassen is de ander in de perfectie te plaatsen als of die ander geen beperkingen heeft. Dan ga je altijd nat want niemand is perfect, ook jij niet!
    Weeg aldoor af en heb medeleven met de ander, zoveel als jij ook wilt krijgen van de ander.
    Mijn afweging is altijd richting die ander want wie ben ik om de eerste steen te gooien?

  3. Marja van der Schoor zegt:

    Je eerdere blog en de reacties daarop ook gelezen en ik denk dat ik wel begrijp wat je bedoelt. Ik vind het ook erg herkenbaar. Natuurlijk is er op zich niets mis mee om vragen te stellen; om uitleg te vragen. Echter, er zijn mensen die je echt nooit zult kunnen begrijpen, hoezeer je ook je best doet, is mijn ervaring. Wanneer je intuïtief voelt dat iedere discussie doodloopt op een bozig gelijk willen hebben of een misplaatst superioriteitsgevoel, denk ik dat je beter kunt stoppen met vragen stellen. Intrigerend kan dan veranderen in irriterend en irritatie is geen positief gevoel en doet weinig goeds voor je. Soms voel je aan dat het voor jezelf beter is om het maar los te laten; mij gaf dat destijds in elk geval veel rust. Want net als jij nu, bleef ik er ook alsmaar over nadenken en kwam daarmee geen steek verder.
    Je zult wel begrijpen dat dit mijn persoonlijke ervaringen zijn met een soortgelijke (mis-)communicatie als die jij nu voorlegt… vandaar dat ik mij gisteren ook niet in de publieke discussie wilde mengen.
    Veel succes met loslaten, lieve Tine, want ik denk dat dit echt helemaal niets goeds voor je doet. Alle wijsheid die je nodig hebt, kun je in jezelf vinden!
    (En nee, ik vind ook niet dat het leven altijd even maakbaar is… 😉

    • Danny zegt:

      Helemaal mee eens Marja. Vaak heb je snel genoeg gezien dat je de ander niet kunt bereiken omdat we allemaal een andere achtergrond, visie en bewustzijn hebben. Dat zal altijd zo blijven. Het geeft inderdaad veel meer rust en het geeft ook meer ruimte om je te concentreren op jezelf en daarmee op je eigen talenten waarmee je altijd mensen zult raken.

  4. tinexpression zegt:

    Dank jullie voor jullie wijze reacties, Willem en Marja. Ik neem jullie goede raad aan; ik laat nu de discussie met Wonieka los. Daar ben ik nu wel uit. (voor degenen die het niet hebben gevolgd, zie de reacties op mijn vorige blog “De valkuil van de overtuiging dat het leven maakbaar is)

    De vraag was/is overigens meer algemeen bedoeld. “Mag ik me met een ander bemoeien als de ander dat niet wil?”

    Waarom houdt deze vraag me bezig? Ik denk als opvoeder vaak: “Zal ik hier ingrijpen en sturend optreden of zal ik mijn kind het zelf laten uitzoeken?” (Denk dat iedereen die kinderen heeft dat herkent) Ook houd ik me de laatste tijd bezig met het onderwerp huiselijk geweld. Bij dit onderwerp is ook deze vraag van belang. Stel: jij hebt het gevoel/idee dat iemand mishandeld wordt, maar de verdachte dader wil geen bemoeienis van buitenaf en het slachtoffer kun jij niet makkelijk bereiken (durft misschien niks te zeggen). Denk je dan: “Het is hun leven, dus ik bemoei me er niet mee”, of “Ik bemoei me er wel mee, want deze situatie is voor zowel dader als slachtoffer niet goed.”
    Ik denk overigens dat ik me er wel even mee zal bemoeien en dan de hulpverlening zal inschakelen… Maar goed, zo zit die vraag dus door mijn hoofd heen te spoken af en toe.

    • Marja van der Schoor zegt:

      Dat de vraag meer algemeen bedoeld was, heb ik dan kennelijk verkeerd begrepen. Sorry, dan heb ik me nu ook ergens mee bemoeid… 😉
      Ik denk dat ieder mens zijn eigen pad moet volgen en het recht heeft om zijn eigen fouten te maken om daarvan te kunnen leren. Maar als ouder moet je je kind natuurlijk wel sturen en behoeden als er werkelijk gevaar dreigt.
      Huiselijk geweld is een heel ander verhaal, dat vind ik zó erg! In dat geval is het denk ik wel je plicht om de hulpverlening in te schakelen, om erger te voorkomen.
      Moeilijke afwegingen vaak hè…

      • tinexpression zegt:

        Ben blij dat jij je er mee bemoeid hebt, Marja! Je had het wel goed gezien hoor. Bij het nalezen van mijn reactie op Wonieka, vroeg ik mij af waarom ik zo scherp en uitvoerig had gereageerd op Wonieka. Misschien omdat ik loslaten moeilijk vind als er geen goed gesprek tot stand is gekomen… (Misschien begrijpen anderen mijn “frustratie” als ze haar blogs ook lezen, o.a. http://eenwegnaarverlichting.wordpress.com/category/verlicht-zijn/)
        Mijn blog is dus wel n.a.v. de reacties op mijn blog van gisteren ontstaan. Maar daar vanuit wilde ik het naar het algemene trekken. Anders blijf ik er zo in hangen hè.

        Dank je, Marja, voor jouw goede inzicht en dat je dat wilt delen. Delen klinkt soms zo zweverig, maar ik ben er echt heel blij mee. Ik leer ervan.

        • Voor mij helpt het om te weten (en er dus op te kunnen vertrouwen) dat de meeste beweging vaak onzichtbaar is… ;-))

        • Marja van der Schoor zegt:

          Ik begrijp je “frustratie” zoals jij het noemt, heel goed hoor Tine. En het is me de afgelopen jaren al heel vaak opgevallen dat wij hierin bepaald niet de enigen zijn. Ik denk dat dit onbegrip vooral veroorzaakt wordt wanneer je merkt dat er een enorme tegenstelling bestaat tussen hetgeen iemand “predikt” en zijn of haar manier/toon van communiceren met anderen. Wanneer reageren meer op “ageren” gaat lijken…
          Opvallend vind ik vooral ook dat ik deze tegenstelling nooit waarneem bij mensen als b.v. de Dalai Lama, Eckhart Tolle, Thich Nhat Hanh of, om wat dichter bij huis te blijven, Tijn Touber. Mensen die mij echt iets te zeggen hebben, waar ik veel van kan leren en die ik zeer hoogacht. En dat zijn maar een paar voorbeelden, zo zijn er natuurlijk nog heel veel meer. Is de manier waarop je met anderen omgaat niet juist hét kenmerk van je ware zelf?

    • Danny zegt:

      Heel herkenbaar voor wat betreft kinderen Tine. En voor elke situatie zul je weer een afweging maken. Een kind kun je veel zelf laten ontdekken maar je ziet als ouder ook wanneer je je kind moet beschermen. En dan ‘bemoei’ ik me er wel degelijk mee. Als ik iemand een kind zie slaan of iemand wil mijn kind slaan, reken maar dat ik me er mee bemoei. Maar dat doe ik dan vanuit mijn situatie en om mijn kind en misschien ook wel om dat ander kind te beschermen. Maar ik heb niet de illusie dat ik mensen die hun kind slaan kan beinvloeden, maar ik kan wel op dat moment iets doen. En dat zal ik dan ook doen. Zo krijgt je blog weer een heel andere wending!haha

  5. Het mooie van vragen stellen is dat de ander ervoor kan kiezen om er wel of geen antwoord op te geven. Ondanks dat de vraagsteller waarschijnlijk al eigen invullingen en gedachten heeft (die hij/zij overigens ook voor zichzelf kan onderzoeken) , blijft hij/zij open om zich te laten verrassen door het antwoord van de ander. Hiermee geeft de vraagsteller zichzelf de kans om te leren en dus te groeien. Voor de ander creëert het ruimte en toont het respect… Voor mij blijft dit de fijnste manier van communiceren en het brengt eigenlijk ook altijd iets bijzonders in beweging.

    Als ik merk dat de ander een vraag stelt met de achterliggende gedachte om mij op andere gedachten (lees: zijn of haar gedachten) te brengen, dan voelt het voor mij minder prettig. Ik ervaar dan een bepaalde druk en hierdoor zal ik mezelf juist minder uitgenodigd of veilig voelen om iets (in mezelf) te gaan onderzoeken. Ik krijg eerder de neiging om mezelf dan te gaan verdedigen. Het is namelijk juist de pure en oprechte vraag, die mij op een subtiele manier veiligheid geeft en/of een opening biedt voor verandering en/of voor nieuwe inzichten. En dat geldt volgens mij ook voor de vraagsteller zelf.

    Wat ik overigens wel grappig vind is dat een vraag stellen, altijd tot nadenken/invoelen over een antwoord leidt. Dus zelfs als we besluiten om geen antwoord op de vraag te geven, zet het iets in beweging…

    Liefs, Karin

    PS Bemoeien volgens het etymologisch woordenboek: be-moeien, bemoeilijken.
    Als iets tot nadenken/invoelen leidt, zou je inderdaad kunnen stellen dat het ‘moeilijker’ wordt. Zoals ik al zei, op deze manier hou ik wel van ‘moeilijk doen’ en mag je je dus best met mij bemoeien…

  6. tinexpression zegt:

    “Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.” Ik zou willen dat iedereen deze leefregel als uitgangspunt nam, dan zou bemoeienis van buitenaf heel wat minder (nodig) zijn…
    Ik ga met anderen om zoals ik zelf ook behandeld wil worden. Tenminste, ik doe mijn best om dat te doen! Iedereen mag me er altijd op aanspreken als hij of zij vindt dat ik een ander onheus bejegen, zoals dat heet… Ik vind het fijn als mensen zich met me bemoeien, want ik zie het als teken dat iemand zich betrokken voelt. Zolang ze me niks opdringen… Ik wil ook niks aan anderen opdringen… En dáár moet ik wel op blijven letten, dat ik niet teveel doordram! Want -eerlijk is eerlijk- ik kan uit idealisme of bezorgdheid best wel eens te ver doordrammen. Ik beken.

    • Danny zegt:

      “Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.” Mooie regel maar iedereen zal deze anders interpreteren omdat een ieder anders in het leven staat en een ander bewustzijn heeft. Dus als iemand het niet erg vindt om bijvoorbeeld een pedagogische tik te krijgen dan zal ie dat zelf ook niet nalaten. En daar kunnen wij het totaal oneens zijn maar het enige wat je kunt doen is het op jouw manier doen. En als ik het zie, dan zal ik er wel wat van zeggen, gewoon omdat het me pijn doet. Ik beken ook. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s