Het cadeau voor een onzichtbaar kind.

Ik was een kind dat eenzaam op het schoolplein stond. Zonder vrienden om mee te spelen en zonder vijanden om mee te vechten. Ik was onzichtbaar voor de wereld en ik zag de wereld niet.

Het was voor mij altijd donker tot op de dag dat een meisje mij groette. Alles werd toen ineens een klein stukje lichter om me heen.
Het meisje zei: “Je kunt een mooi cadeau winnen dat steeds meer waard wordt.”
Ze had mijn interesse gewekt; ze zag me, ze praatte met me en ik kon een mooi cadeau winnen dat steeds meer waard werd!
Ze gaf me een kaart waar een opdracht op stond:

– Groet mensen.
– Je krijgt een punt voor elke groet die je terugkrijgt.
– Behaal 10 punten.

Vriendelijk keek ze me aan. “Doe je mee? Ik zal je coach zijn tot het je gelukt is.”
Ik had niks te verliezen en knikte.

Ze nam me mee naar een plek waar veel mensen langsliepen.
“Begin maar,” zei ze.

Ik mompelde: “Hallo…”
De voorbijgangers liepen me voorbij zonder terug te groeten.
Het meisje zei: “Harder praten helpt. Zorg dat ze je horen.”
Ik zei hardop: “Hallo!”
De voorbijgangers liepen me voorbij zonder terug te groeten.
Het meisje zei: “Iemand aankijken helpt. Zorg dat iemand weet dat je het tegen hem hebt.”
Ik keek iemand aan en zei: “Hallo!”
De voorbijgangers liepen me voorbij zonder terug te groeten.
Het meisje zei: “Vrolijker kijken helpt. Zorg dat je je goede wil toont.”
Ik zuchtte. Ik stond op het punt om het op te geven, maar het meisje keek me stralend aan en zei: “Je bent er bijna.” Ze lachte naar me en haar lach werkte aanstekelijk.
Aangestoken door haar lach zei ik vlug “Hallo!” en ik keek daarbij iemand vrolijk aan.
En warempel, die voorbijganger groette terug! Ik had mijn eerste punt gescoord! Dat voelde fijn.
Het meisje zei: “Heel goed! Erbij zwaaien helpt ook, zorg dat je positieve energie overbrengt op de ander.”
Ik zwaaide, keek mensen aan en begroette hen vrolijk. Ik kreeg de smaak te pakken! Al snel had ik tien punten gehaald.

“Krijg ik nu mijn cadeau?” vroeg ik. Ik was nieuwsgierig naar wat het zou zijn.
“Bijna,” zei het meisje. “Dit is opdracht 2: ga op zoek naar kinderen die alleen staan, die geen vrienden en geen vijanden hebben, die onzichtbaar lijken voor iedereen. Jij kunt die kinderen wel zien, omdat jij zelf ook zo geweest bent. Je zult je leven lang oog voor hen hebben. Wees hun coach zoals ik voor jou was. Groet een onzichtbaar kind en zeg dat hij een mooi cadeau kan winnen dat steeds meer waard wordt. Laat hem oefenen met groeten. Geef hem tips: hard genoeg praten, aankijken, vrolijk kijken en zwaaien. Als dat goed is gegaan, leg je hem opdracht 2 uit. En daarna doe je wat ik nu doe.”
Het meisje gaf me een hand en zei: “Je hebt mij nu niet meer nodig. Dit alles is wat mijn coach ook tegen mij zei. Het ga je goed, mijn vriend’.

Ze liep weg en ik keek haar na. Ze keek nog even achterom en zwaaide naar me. Ik zwaaide terug.
“Daag!” riepen we allebei.
Toen begreep ik het pas. Er kwam een brede glimlach om mijn lippen. En ik proefde het zout van een traan. Een traan die een klein stukje eenzaamheid vanuit mijn hart mee naar buiten voerde, het was een zuiverende traan van geluk.

Ik ging op zoek naar een onzichtbaar kind om de opdrachten door te geven.

Sinds die ene dag begroet ik allerlei mensen met veel plezier. Bekende en onbekende mensen. Niet iedereen groet terug, maar dat geeft niet. Ik laat zien dat ik er ben en dat ik hen zie. Wie weet zit er tussen al die mensen die ik groet wel een (oud) kind dat nog nooit gezien is en voor wie de wereld ineens een klein stukje lichter wordt.

En elke keer als ik terugdenk aan die dag waarop ik leerde groeten, glimlach ik en rolt er weer een zuiverende traan van geluk over mijn wang.

Door Tine de Jong- Veenstra

Advertenties

Over tinexpression

Tine is getrouwd en heeft drie kinderen. Ze is auteur van DROOM 'R OVER (jeugd 11-18 jaar) en NABIJ DE LIEFDE (gedichtenboekje), ontwikkelt nieuwe spellen op maat die gevoelige onderwerpen bespreekbaar maken en is huiswerkbuddy.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Het cadeau voor een onzichtbaar kind.

  1. Nou tegen mij groet je nooit zo vriendelijk 🙂

  2. En op twitter heb je me geblockt en jezelf dus eigenlijk weer onzichtbaar gemaakt.

    • tinexpression zegt:

      Het verhaaltje gaat niet over mij hoor, Machiel. Niet alles wat ik schrijf is autobiografisch. Ik ben nooit een onzichtbaar kind geweest. Integendeel 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s