De keuze voor de juiste man.

Er was eens een koning met een eenzame dochter.
“Met de juiste man aan je zijde zul je minder eenzaam zijn” opperde de koning tegen haar.
“Maar pap,” zei de prinses, “er zijn zoveel mannen. Hoe weet ik nou wie de juiste is?”

De koning wilde haar helpen. Na rijp beraad organiseerde hij een bijeenkomst op de top van een berg. Alle huwbare mannen van het land waren uitgenodigd, zodat de prinses ze kon bekijken.
“Ik wil niet alleen op het uiterlijk afgaan,” zei de prinses, “mijn aanstaande man moet een goed karakter hebben en echt van me houden.”
Daar had de koning aan gedacht: hij gaf de mannen de opdracht om een cadeau te vinden voor de prinses waarmee ze konden tonen hoe groot hun liefde voor haar was. Het cadeau moest symboliseren hoe zij de prinses zagen. De mannen kregen er tot zonsondergang de tijd voor. En de prinses moest op de top blijven wachten om de cadeaus in ontvangst te kunnen nemen zodra de mannen terugkeerden van hun zoektocht.
“Blijf rustig bovenaan de berg wachten, dan zul je daar voor zonsondergang de juiste man in je armen sluiten,” drukte de koning zijn dochter op het hart.
Toen de koning het startsein had gegeven, stoven alle mannen de berg af. De koning vertrok ook, want hij wilde de keuze niet beïnvloeden.

Na een paar tellen begon het te regenen. Eén man draaide zich onmiddellijk om en rende terug naar de prinses. Hij stak zijn paraplu op en hield het boven de prinses zodat zij droog bleef.

Een uur later hield het op met regenen en kwam er een andere man boven. Hij had al een mooi cadeau gevonden. Hij knielde voor de prinses neer en bood haar een ring aan die bezet was met zeldzame edelstenen.
Hij zei: “Prinses, neemt u alstublieft mijn sieraad aan…
Ik zie u als een vrouw van stand
Kostbaar als een diamant
Stralend als de zonneschijn
Voor altijd rijk zult u met mij zijn.”
De prinses klapte in haar handen.
“Wat een mooi cadeau,” riep ze uit. “Vind u ook niet, meneer?” vroeg ze aan de man met de paraplu.
Hij knikte instemmend.

Toen kwam er ineens een muizenfamilie aangelopen. De prinses gaf een gil van schrik. Ze was bang voor muizen maar ze verroerde zich niet. De man met de paraplu hield zijn geopende paraplu op de grond voor de voeten van de prinsen en liet de muisjes er in lopen. Toen deed hij de paraplu voorzichtig dicht, liep een stukje de berg af en liet de muizen daar weer vrij.

Toen hij verder naar beneden liep, zag hij een gouden koets met tien volbloed hengsten de berg op rijden. Iets verderop liep de koets vast. De man met de paraplu zag dat de wielen waren blijven steken achter rotsblokken. De man van de koets probeerde de rotsblokken weg te duwen, maar het lukte hem niet. Het was een smerig karwei, de rotsen waren glibberig van de regen.
“Straks kom ik nog te laat boven om dit cadeau aan de prinses te geven,” jammerde hij.
De man met de paraplu zei: “Ik help wel even. Gaat u maar in de koets zitten, dan zult u ruim op tijd en schoon bij de prinses aankomen.” Hij wrikte met zijn paraplu de rotsen weg en klom vervolgens op de bok van de koets. Hij mende de paarden veilig en vlot naar de top. Daar aangekomen keek hij toe hoe de andere man de koets met paarden aan de prinses aanbood.
Hij fluisterde in haar oor:
“Prinses, neemt u alstublieft mijn vervoermiddel aan…
Ik zie u als een vrouw van vuur
Vol passie, in voor avontuur
Samen reizen wij de wereld rond
met een glimlach om uw sexy mond.”
De prinses bloosde.
“Dank u voor dit fantastische aanbod,” fluisterde ze terug.
Toen zag ze de man met de paraplu van de koets afspringen en ze zwaaide hem na toen hij weer de berg afliep.

Opeens gleed er een schaduw over de top van de berg. De man met de paraplu keek naar boven. Kwam er weer een regenbui aan? Nee, het was een draak die recht op de prinses afvloog! De twee mannen die hun cadeaus al hadden aangeboden, verstopten zich snel in een bosje.
“Prinses, kom toch ook hier!” riepen zij.
Maar de prinses bleef dapper op de top staan. “Ik moest van mijn vader op deze plek blijven om de juiste man te vinden,” riep ze terug.
Op het moment dat de draak voor de prinses landde, sprong de man met de paraplu tussenbeide. Hij sloeg het beest net zo lang met zijn paraplu op zijn neus tot hij rokend van irritatie wegvloog.

De tijd had inmiddels flink doorgetikt. Het was al laat in de middag. Een derde man kwam boven.
“Prinses,” zei hij, “hier is een maquette van het kasteel dat ik voor u laat bouwen. U krijgt van mij een compleet landgoed erbij plus dienaren. Neemt u alstublieft mijn woning aan…
Ik zie u als mijn koningin
Bij mij krijgt u immer uw zin
Ik bouw, ik kook, ik was en boen
Ik garandeer u dat u zelf nooit iets hoeft te doen.”
De prinses lachte en complimenteerde de man met de maquette.

De koning kwam er aan.
Hij zei: “Ik zie dat maar drie mannen hun cadeau hebben aangeboden. Dat verwachtte ik al; de andere mannen kunnen geen cadeau vinden om hun liefde uit te drukken. Dat zegt iets over de liefde die ze voelen.. Wie niet voor deze zonsondergang een cadeau aanbiedt, is niet geschikt voor mijn dochter. Dit maakt de keuze een stuk eenvoudiger, nietwaar prinses?”
De prinses bekeek de drie mannen met hun prachtige cadeaus nog eens aandachtig en antwoordde: “Ik voel me vereerd met jullie aanbod en met hoe jullie me zien, maar ik kan niet tussen jullie kiezen.”
Daarna hield ze haar handen voor haar ogen en schokte met haar schouders.
De koning en de drie mannen keken elkaar verbouwereerd aan.

De man met de paraplu ging naast de prinses staan.
“Kan ik iets voor u doen?” vroeg hij.
“Kunt u er voor zorgen dat ze mij niet zien huilen?”
De man met de paraplu klapte zachtjes zijn paraplu uit en verborg de prinses erachter.
“Wat maakt u zo verdrietig?” vroeg hij ondertussen.
Ze snikte zachtjes: “Niemand ziet hoe ik echt ben.”
De man knikte haar bemoedigend toe.
“De tijd is nog niet helemaal om. Het kan nog!” zei ze, “als u het wilt tenminste.”
“Wat bedoelt u?” vroeg de man met de paraplu.
“U kunt me uw cadeau aanbieden.”
“Het spijt mij, prinses, ik zou het graag willen, maar ik heb geen cadeau meegebracht. Ik kan u niets aanbieden.”
“Wel waar!” zei de prinses vastberaden. Ze keek hem aan en toen begreep hij het. Terwijl zij hoopvol haar tranen droogde, zei hij:
“Liefste prinses, neemt u alstublieft mijn hart aan…
Ik zie u als een vrouw van vlees en bloed
Ik zag uw angst en ook uw moed
Ik houd van uw tranen en uw lach
U bent voor mij mijn nacht en dag.

De prinses vloog stralend in zijn armen.
Haar keuze was gemaakt.

 

Door Tine de Jong-Veenstra​

Advertenties

Over tinexpression

Tine is getrouwd en heeft drie kinderen. Ze is auteur van DROOM 'R OVER (jeugd 11-18 jaar) en NABIJ DE LIEFDE (gedichtenboekje), ontwikkelt nieuwe spellen op maat die gevoelige onderwerpen bespreekbaar maken en is huiswerkbuddy.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s