De vrouwen in het duistere huis.

Zo’n veertig jaar geleden stond er in een verre uithoek van de wereld een duister huis. Het was zwartgeschilderd aan de buitenkant en de donkere gordijnen waren altijd gesloten. Het dichtstbijzijnde dorpje was op 200 km afstand. Geen enkele dorpsbewoner wist hoe het duistere huis er van binnen uitzag, want niemand van hen durfde er ook maar één voet binnen te zetten. Wat ze wel wisten, was dat er twee vrouwen woonden. Een moeder met haar dochtertje. Zij kwamen nooit in het dorp. Ze verbouwden bijna al het voedsel dat ze nodig hadden zelf. Heel sporadisch bestelden ze wat andere dingen, maar twee of drie keer per jaar. Degene die het bracht, klopte dan met angst en beven aan en maakte dat hij wegkwam. Het scheen dat de moeder niet van mensen hield. Behalve dan als maaltijd. En ze kon niet tegen zonlicht.

Het meisje ging niet naar school. Haar moeder gaf haar les. Het meisje wilde eigenlijk heel graag naar de school in het dorp, maar het was te ver weg om elke dag naar toe te rijden en weer terug.
Gelukkig verveelde het meisje zich nooit toen ze nog klein was. Ze vermaakte zich elke dag met de kippen, koeien en konijnen die rond hun huis liepen. Ondertussen leerde ze Franse woordjes uit haar hoofd of hele stukken tekst uit haar geschiedenisboek.

Op haar 16e verjaardag vertelde haar moeder dat ze haar alles had geleerd wat ze zelf wist. Het meisje barstte in tranen uit. Ze was ontzettend leergierig en wilde graag verder leren. Ze zou naar een kostschool kunnen gaan, maar ze wilde haar moeder niet alleen achterlaten.
Omdat haar dochter ontroostbaar was, besloot de moeder een advertentie te plaatsen in het dorpskrantje: privéleraar gezocht. Niemand reageerde. De mensen waren als de dood voor het tweetal in het duistere huis. Bovendien was het een hachelijke onderneming om er te komen; eerst moest je langs een diepe ravijn, vervolgens door een dichtbegroeid woud en daarna langs een steil slingerend zandweggetje omhoog.

Weken gingen er voorbij. Moeder plaatste nog een advertentie waarin ze aangaf dat ze het uurloon van de privéleraar verdrievoudigde. Weer reageerde niemand. De weken werden maanden. Het meisje was inmiddels uitgegroeid tot een jongedame. Bloedmooi, maar ook een beetje bitsig. Misschien kwam dat laatste omdat ze geestelijk niet meer genoeg uitgedaagd werd. Voor de derde keer zette moeder een advertentie. Dit keer plaatste ze er een foto van haar mooie dochter bij.
Eindelijk kwam er een reactie. Welgeteld één leraar durfde het aan om één keer in de week naar het duistere huis te rijden om het meisje les te geven.

Het meisje was nieuwsgierig naar hoe hij zou zijn. Zou hij knap zijn? Aardig? Vrijgezel?
Hij overtrof haar stoutste verwachtingen. Hij had een gebronsde huid, blauwe ogen en een brede lach… en ze zag direct dat hij geen ring droeg. “Mooi zo,” dacht de jongedame, “mijn leven gaat eindelijk beginnen.” Toen zij zich aan hem voorstelde, herhaalde hij twee keer langzaam haar naam. Vergiste zij zich of gleden zijn ogen goedkeurend over haar lichaam?

Hij was een goede leraar en zij was een ijverige leerlinge. Alles wat hij zei, schreef ze op. Niet alleen omdat ze niets van de lesstof wilde vergeten, maar ook omdat ze het fijn vond om zijn stem in haar hoofd te horen als ze haar geschreven tekst herlas.

Hij kwam elke maandag. De weken vlogen voorbij. De dagen tussen de maandagen in bracht zij door in een droomtoestand, mijmerend over hem. Hij keek haar steeds iets langer aan en lachte ook steeds iets vaker naar haar. Als ze iets niet begreep, kwam hij kwam steeds iets dichterbij zitten om de stof nogmaals uit te leggen. Hij rook zo lekker dat ze er duizelig van werd.

“Ik moet hem laten weten hoe leuk ik hem leuk vind,” dacht ze, “maar hoe?” Moeder liet dochterlief nooit alleen met de leraar. Tijdens elke les hield ze achterin de studeerkamer een oogje in het zeil. Het meisje baalde daarvan, maar ze durfde dat niet tegen haar moeder te zeggen. Want dat leek zo ondankbaar.

Ze bedacht een plannetje; het was de volgende maandag Valentijnsdag, een perfect moment om hem de liefde te verklaren! Op die maandagochtend ging ze wandelen. “Blijf niet te lang weg, want vanmiddag heb je weer les,” riep haar moeder haar na. De jongedame liep langs het slingerende zandweggetjes naar beneden. Na uren lopen kwam ze bij de bosrand. Ze liep door tot ze halverwege het bos was. In de verte zag ze een auto aankomen. Dat moest hem zijn! Ze wachtte tot hij zijn auto naast haar stilzette en vertelde hem toen dat ze in het bos verdwaald was geraakt en daarom niet op tijd voor de les thuis was. “Stap maar in,” zei hij vriendelijk.

Ze zat naast hem en wist niet wat ze moest zeggen. Ze kon toch niet out of the blue over haar gevoelens beginnen? Zoekend naar woorden keek ze naar zijn gebruinde handen op het stuur. Toen schrok ze. Hij droeg een ring!
Hij merkte dat ze naar zijn ring staarde. “Mooi hè,” zei hij, “die heb ik vanochtend van mijn vriendin gekregen.”
“Ik wist niet dat je een vriendin had,” bracht ze uit.
“Had ik ook niet. Maar vanochtend kreeg ik dit van een meisje.”
“Ben je verliefd op dat meisje?”
“Ik denk dat ik wel een beetje verliefd ben, ja,” antwoordde hij.
Het meisje schreeuwde in zichzelf: “Een béétje verliefd, dénk je? Ik ben smoorverliefd op je! Ik wil je ook wel een ring geven maar nu ben ik te laat!” Ze sprak het niet uit en begon maar over een aardrijkskunde opdracht die ze niet snapte. Ondertussen voelde ze hoe haar hart als een ruïne afbrokkelde.

Toen haar moeder zag dat haar dochter uit de auto stapte, was ze opgelucht dat ze ongedeerd terug was. Maar later maakte ze zich zorgen. Haar dochter leek niet meer zo goed op te letten tijdens de les.

Nog steeds kon zij haar ogen niet van hem afhouden, maar het maakte haar nu verdrietig in plaats van blij. Ze wist dat zij hem nooit zo zou kunnen aanraken zoals ze dat zou willen. De hele tijd gonsden er twee zinnetjes door haar hoofd: “Had ik maar eerder gezegd wat ik voor hem voelde. Nu ben ik te laat.” Ze werd er gek van. Hem elke week zien, horen en ruiken zonder hem te mogen proeven was een kwelling voor haar. Weken gingen voorbij en de weken werden maanden.

Drie dagen voordat haar ze 18 werd, merkte ze tijdens een les dat hij geen ring meer droeg! Haar hart maakte geen sprongetje maar een viervoudige salto. Hij fluisterde in haar oor: “De nacht waarin je 18 jaar wordt, wil ik alleen met jou zijn. Kom je tijdens middernacht in het bos?”

De laatste dagen van haar 17e levensjaar at ze niet meer en sliep ze niet meer, zo zenuwachtig was ze voor haar afspraakje. Eindelijk zou ze hem kunnen tonen hoeveel ze van hem hield!

Ze ontmoetten elkaar op dezelfde plek als waar zij maanden geleden zogenaamd verdwaald raakte. Hij opende uitnodigend het portier van zijn auto en zij sprong dit keer meteen bij hem op schoot. Ze voelde zich vrij en gaf zich helemaal. Het was een lange, fantastische nacht.

Toen de vogels in de toppen van de bomen hun ochtendlied begonnen te fluiten, vroeg ze gelukzalig aan hem: “Zie ik je maandagmiddag weer?”
“Nee, ik kom niet meer,” zei hij tot haar verbazing. “Ik ga trouwen.”
“Maar… maar.. je draagt haar ring niet meer..,” stamelde ze.
“Die ligt bij de juwelier. Onze datum wordt erin gegrafeerd. Mijn vrije leventje is voorbij, daarom neem ik nu afscheid van al mijn leerlingen. Ik moet je een compliment geven: deze nacht was het lekkerste afscheid van allemaal.”

Het meisje dat nog maar net een vrouw was geworden, griste de autosleutel uit het slot en sneed met een ferme uithaal de keel van haar geliefde door.
Ze duwde zijn auto helemaal door het donkere bos tot aan de ravijn en liet hem daarin verdwijnen.

Na 16 jaar is er weer een oproep geplaatst voor een privéleraar. Niemand, maar dan ook werkelijk niemand, durft les te gaan geven in het duistere huis waar nu drie vrouwen wonen.

Geschreven door Tine de Jong – Veenstra.

Advertenties

Over tinexpression

Tine is getrouwd en heeft drie kinderen. Ze is auteur van DROOM 'R OVER (jeugd 11-18 jaar) en NABIJ DE LIEFDE (gedichtenboekje), ontwikkelt nieuwe spellen op maat die gevoelige onderwerpen bespreekbaar maken en is huiswerkbuddy.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s