Meer moois.

Het was een van de eerste warme dagen van het jaar. Rokjesdag. Gelukkig had ik nog net een plekje voor mezelf kunnen vinden op een boordevol terras. Kritisch bekeek ik mijzelf in een van de ruiten van het restaurant. Het was hoog tijd om weer eens naar de kapper te gaan, constateerde ik. En mijn blote benen die onder mijn jurk uitstaken leken wel melkflessen. Mijn buikje hield ik angstvallig in.

Toen zag ik drie beeldschone vrouwen op het terras zitten. Als ik ze niet met mijn eigen ogen had gezien zou ik nooit geloven dat het mogelijk was dat mensen er zo mooi uit konden zien! De vrouwen staarden voor zich uit. Nieuwsgierig bleef ik hen gadeslaan. Opeens sloegen ze alle drie tegelijkertijd hun gebruinde, gladde benen over elkaar heen. Met hun sierlijke handen tilden ze hun wijnglazen op en dronken ze die met hun welgevormde mond in een teug leeg. Daarna stonden ze op en wenkten ze de ober. De wulpse welvingen van hun lichamen trok duidelijk de aandacht van de nerveus aandoende ober die richting hun tafeltje snelde.

“U wilt afrekenen?” vroeg de ober.
De drie vrouwen bewogen langzaam hun hoofden van links naar rechts. Hun lange haren glinsterden als goud in de zon.
Ze fluisterden iets tegen de ober. Ik spitste mijn oren.
“Wij willen meer”, meende ik te verstaan.
“Nog wat meer wijn?” vroeg de ober op onzekere toon.
“Nee, wij willen méér,” zei een van de vrouwen.
“Net als de vorige keren,” zei de tweede vrouw.
“Wij willen meer moois. U weet best wat we bedoelen,” zei de derde vrouw geïrriteerd.
De ober zuchtte: “Weer meer, maar u heeft alles al. Beste dames, het kan niet meer meer.”
“Wij bestellen meer moois,” drongen de drie vrouwen in koor aan. Ze begonnen ongeduldig heen en weer te wiebelen.
Na een korte hoofdknik van de ober schoven de vrouwen hun stoelen resoluut naar achteren en liepen ze in een rijtje achter de ober aan het restaurant binnen.

Hier moest ik meer van weten. Vlug volgde ik hen. Ze leken me gelukkig niet op te merken.
Ze liepen haastig door naar achteren, via de zalen met tafels en stoelen, langs vele gasten (die hen vol bewondering nastaarden), twee trappen af, een lange gang door voor ze verdwenen achter een dikke schuifdeur. Waarom gingen ze daarheen? Wat bedoelden ze met meer moois?

Ik wachtte. Lang. Erg lang. Af en toe hoorde ik vreemde geluiden die ik niet kon thuisbrengen. Het intrigeerde me steeds meer. Opeens hoorde ik drie harde kreten. Waren dat kreten van verbazing, verwondering of van afschuw? Voordat ik een antwoord kon bedenken, schoof de deur traag open. In een reflex drukte ik mezelf zo plat mogelijk tegen de muur naast de deur in de hoop dat ze me voorbij zouden lopen zonder me te zien.

De drie dames liepen schuifelend achter elkaar aan naar buiten. Ze droegen donkere sluiers die hun haar en lichamen totaal bedekte. Ik volgde hen op afstand de lange gang door, de twee trappen op en door de zalen met vele gasten. Het viel mij op dat dit keer niemand, binnen noch buiten, aandacht schonk aan de drie dames. Ze hielden op straat een taxi aan.
Ik weet niet waar ik het lef vandaan haalde, maar ik hoorde mezelf ineens roepen: “Taxi! Wacht! Ik wil ook mee!” En voor ik het wist zat ik voorin de taxi met op de achterbank de drie vrouwen. Ik keerde me naar hen toe. “Mag ik weten wat er in het restaurant gebeurd is?” vroeg ik.
De dames keken elkaar even aan en maakten een onverschillig gebaar.

We reden zwijgzaam de stad uit. De dames lieten de taxi stoppen in the middle of nowhere, waarna zij en ik uitstapten.
Toen de taxi wegreed, begon een van de vrouwen te vertellen: “Drie dagen geleden bestelden we op het terras meer schoonheid. De ober nam ons mee achter de schuifdeur en gaf ons meer glans in onze haren en sterkere nagels. Plus een strakkere huid en wittere tanden.”
De tweede vrouw vulde haar aan: “Eergisteren bestelden we nog meer schoonheid. Toen kregen we langere benen, slankere armen, stevigere boezems en een rankere nek.”
“En gisteren kregen we meer schoonheid dan iemand ooit had gezien,” zei de derde vrouw.
Ik besefte dat ik inderdaad nog nooit iemand had gezien die mooier was dan zij. “Toch wilden jullie vandaag nóg meer moois”, zei ik.
Toen dropten de drie vrouwen hun sluiers op de grond. Ik schrok me wezenloos van hetgeen ik zag: de vrouwen hadden elk vier benen en vier borsten. En op hun achterhoofd zat een extra paar ogen. Ogen die huilden.
De vrouwen verhulden zich weer onder de donkere sluiers en namen afscheid van me.

Peinzend liep ik de lange weg terug naar de stad. En met elke stap die ik dichter bij de stad kwam, groeide mijn tevredenheid over mijn eigen lichaam.

 

© Tine de Jong – Veenstra

 

Advertenties

Over tinexpression

Tine is getrouwd en heeft drie kinderen. Ze is auteur van DROOM 'R OVER (jeugd 11-18 jaar) en NABIJ DE LIEFDE (gedichtenboekje), ontwikkelt nieuwe spellen op maat die gevoelige onderwerpen bespreekbaar maken en is huiswerkbuddy.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Meer moois.

  1. Origineel hoor!
    Het enige bezwaar wat ik (misschien) heb is dat het zo snel gaat.

  2. Tamar zegt:

    Wat een spanning! Zo zie je maar weer, te veel moois kan gewoon niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s