Maak je maar geen illusies, je bent er zelf een.

Toen ik als klein meisje bij vriendinnetjes of nichtjes logeerde, kon ik zowat de hele nacht met hen filosoferen over wat nou echt was en wat niet. Is de kleur rood die ik zie dezelfde kleur als de kleur die jij rood noemt? Wat is er voorbij het oneindige universum? Van slapen kwam dan niet veel meer terecht, nee.

Ik ben dat kleine meisje gebleven met dezelfde verwondering over het leven. Ik vraag me nog steeds af wat het Grote Plan is.

Velen zeggen dat er geen Plan is. Volgens mij wel. Want als het leven geen zin had dan zou het leven er niet zijn.

Ik kan me wel afvragen of het leven er wel echt is zoals ik denk dat het er is.

Is alles slechts een illusie? Als dat zo is, bof ik toch maar met mijn grote fantasie 🙂

Of denk ik nou alleen maar dat ik een grote fantasie heb?

Bepaal ik eigenlijk zelf wat ik nu denk of doet iets in de buitenwereld dat?

Misschien is er geen buitenwereld, misschien zit alles in mijzelf. Wat ik ervaar is immers alleen maar een enorme hoeveelheid elektrische signalen in mijn hersens die dat omzetten in beeld, geluid of gevoel.

Ik ervaar de wereld sowieso anders dan dat hij in werkelijkheid is. Ik zou het niet aankunnen om de hele werkelijkheid te zien, jij dan? Bijvoorbeeld: mijn lichaam ervaar ik als een geheel van o.a. mijn armen, benen en een hoofd niet te vergeten. Ik ben een mens. Denk ik. Maar elk menselijk lichaam bestaat uit meer bacteriële cellen dan menselijke cellen! En elke cel heeft een functie, een taak, die het zonder mij te vragen uitvoert. Gelukkig maar dat ik al dat gekrioel niet continu hoef te regelen!

Geen buitenwereld? Het lijkt me sterk als er niets buiten mij bestaat. Zo belangrijk ben ik niet, haha. En wat zou ik dan zijn? Een grijze massa op sterk water? En jij dan? Ben jij alleen maar een illusie van mij?

Maar als alles een illusie is, is die illusie dan het enige dat er is? Dan is die illusie hetgeen dat echt is.

Of zijn er allemaal verschillende illusies naast elkaar? Nee… dat heeft toch geen zin?

Zucht, dit was weer even een ‘zweverig’ moment van mij. Alhoewel… misschien was het jouw moment, want wie weet ben jij niet een illusie van mij maar ik van jou!

Tine de Jong – Veenstra

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Tags: | 4 reacties

Welk uitgangspunt heb jij?

Toen ik vanochtend in het bos wandelde, genietend van de rust en stilte, dacht ik: Was het overal maar zo vredig… Maar er zijn zoveel mensen die tegen elkaar strijden.

Gedrag is actie-reactie. Volgens mij zijn er twee verschillende uitgangspunten die mensen kunnen hebben, wat hun gedrag t.o.v. andere mensen bepaalt.

Heel simpel gezegd komt het hier op neer:

1. Mensen doen zo tegen mij dus ik doe zo tegen hen.

2. Ik zou willen dat mensen zo tegen mij doen dus ik doe ook zo tegen hen.

En alleen uitgangspunt 2 leidt tot vrede….

Tine de Jong-Veenstra

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | Een reactie plaatsen

Niks van plan.

Een planning maken is het eerste wat ik doe als ik een opdracht krijg. En daar kan ik me dan ook goed aan houden. Maar het gekke is, dat ik gruwel van stappenplannen als ik voor mezélf ergens aan werk.

Ik ben – voor mezelf – met een paar verschillende dingen bezig, verschillende projecten zeg maar. Met elk project zet ik steeds een volgende stap. De ene keer heeft het ene project meer mijn aandacht dan de andere projecten, met als gevolg dat er wat projecten stil kunnen staan. Soms wel een jaar lang. Maar ik vergeet ze niet. Op een ander moment, zet ik met die projecten ook weer een stap. Het is vast handiger om eerst één project af te ronden voordat ik me op een ander project stort. Maar zo werkt dat niet bij mij.

Ik heb afwisseling nodig. Vrijheid. Ik houd er niet van om de stappen van te voren vast te leggen voor mijn creatieve projecten. Ik zie liever al wandelend waar het project me heen leidt. Niet dat ik doelloos ronddwaal. Ik dwaal bewust. Ben flexibel. Ik móet het ook wel zo doen, want er komen zoveel andere dingen op mijn pad die vóór gaan. Altijd maar zien te manoeuvreren tussen alle verplichtingen en verantwoordelijkheden door is wel eens lastig, maar het komt de creativiteit gelukkig wel ten goede. Via onverwachte zijwegen kom je immers vaak de mooiste, verrassende dingen tegen en krijg je nieuwe inzichten. Maar soms vind ik het ook wel frustrerend als ik te weinig tijd heb om echt verder te komen. Vooral als mijn omgeving vindt dat het te lang duurt voordat ik een project heb afgerond! Ja, dan zou ik wel willen dat ik volgens een strak plan kon werken en kon aantonen: kijk, zover ben ik en dit en dat ga ik dan en dan doen en volgende maand is het klaar 🙂

Groet,
Tine de Jong – Veenstra

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Schrijfhulp gevraagd

Om mijn nieuwe boek af te krijgen kan ik wel wat hulp gebruiken.

Had ik maar een paar proeflezers, die ik af en toe een hoofdstuk mocht sturen. Ik zou het fijn vinden als ze mijn teksten lezen en mij dan hun eerlijke mening erover geven. Zo van: dit hoofdstuk vind ik saai, deze zin vind ik te ingewikkeld, hier gaat het mij te snel, dit stukje heeft nog iets nodig, hier staat een spelfout, of dit vind ik helemaal goed en spannend 🙂 . Het stimuleert me om verder te werken aan het boek en het te verbeteren. Omdat mijn hoofdpersoon een man is, lijkt het me nuttig als ik niet alleen vrouwelijke maar ook mannelijke proeflezers heb.

Ook heb ik iemand nodig die me helpt met de opbouw van het boek. Iemand die mee kan en wil denken over de volgorde van de fragmenten. Iemand die met mij een paar keer aan tafel wil zitten en samen de ‘puzzel’ wil maken. Dat is een hele klus. Die persoon moet dus echt goed in het hele boek willen duiken en affiniteit hebben met het onderwerp. En dan moet er ook nog een persoonlijke klik zijn tussen mij en de ander, anders werkt het denk ik niet.

Ik wil dit aan de ene kant graag, maar aan de andere kant ben ik er ook een beetje huiverig voor. Want hoe pak ik het aan en hoe pakt zoiets uit?

Dat wil ik graag aan andere schrijvers vragen. Ben jij een schrijver en heb je hulp gehad bij het schrijven van je boek(en)? Hoe heb je dat aangepakt en ervaren?

Groet,
Tine de Jong -Veenstra

PS: Het gaat om een roman met een filosofische inslag over de tijd en het heeft ook wat thriller elementen. De eerste 18 hoofdstukken zijn redelijk klaar, maar ik ben nog steeds kleine details aan het herschrijven. Zoals het er nu naar uitziet komen er nog 6 hoofdstukken bij, die ik nog moet schrijven. Het moet een spannend, iets bevreemdend, maar toch ook logisch geheel worden.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | 8 reacties

Schrijfinspiratie

“Komt dat uit mij?”, denk ik verrast als ik een stukje tekst lees dat ik net heb opgeschreven. Die fantasie, waar komt het allemaal nou echt vandaan?

Inspiratie voor mijn nieuwe boek krijg ik wanneer ik ermee bezig ben. Dan zit ik in een soort roes en dan komt alles ‘vanzelf’ uit mijn pen. Ik zie het verhaal als een film voor me, die automatisch afspeelt, maar die ik ook kan veranderen door mijn hoofdrolspelers net even wat anders te laten denken. Ik hoef alleen maar wat richting te geven en hup, het verhaal schrijft zichzelf weer verder.

Ik denk dat al mijn personages flarden van mezelf in zich hebben en tegelijk ook van mensen die ik goed ken of maar eenmalig heb gesproken, waarbij alle eigenschappen flink door elkaar zijn gehutseld. Vaak komt er tijdens het schrijven ineens een moment in mijn herinnering naar boven, die ik goed kan gebruiken in het verhaal. Het schrijven op zich maakt dus herinneringen bij me los en die inspireren me dan weer. Die momenten heb ik niet bewust inspirerend gevonden toen ze in het verleden gebeurden, maar in combinatie met andere herinneringen die min of meer toevallig opkomen tijdens mijn schrijversroes, werken ze wel inspirerend.

Het kan dus zomaar zijn dat een onbetekenend gesprekje op het schoolplein een half jaar later een inspiratiebron voor me is.

Tine de Jong-Veenstra

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Lef.

Als ik lef zou hebben, dan zou ik . .

Over de zin die hier boven staat heb ik vandaag steeds “op de achtergrond” nagedacht. Het is de zin die Sonja Broekhuizen als eerste opdracht gaf aan iedereen die meedoet (waaronder ik) aan haar 6-daagse cursus ‘Hardop dromen’.

Er kwam niet meteen iets in me op wat ik zou doen als ik lef zou hebben. Ik vroeg me af waarom niet. Zijn er dan geen dingen die ik zou willen doen als ik het lef had? Natuurlijk wel. Maar zou ik die dingen dan ook daadwerkelijk gaan dóen als ik lef had? Nee… Want ik leef niet alleen. Ik houd rekening met anderen. Met mijn man en kinderen, familie, vrienden, opdrachtgevers, klanten, etc. Als ik géén rekening met anderen zou hoeven te houden… Tsja… dan zou alles anders zijn… Nou ja, alles? Ik ben tamelijk blij en tevreden met mijn leven op deze manier, dus ik wil er weinig aan veranderen. Maar als ik er niemand mee zou benadelen, dan zou ik dag in dag uit willen schrijven. Het ene boek na de ander. Op de hei. Nee, liever in een bos, aan een meer, alleen, in een houten huisje. Ik zou het willen afwisselen met nachtenlang dansen. En ik zou ook nog willen leren bergbeklimmen (maar ik heb hoogtevrees) en ik wil weer wildwaterkajakken, zeilen, snorkelen… Diepzeeduiken lijkt me fantastisch! (maar dieper dan 5 meter vind ik al eng) Ik zou ook best polo wedstrijden met eigen paarden willen doen (die ik niet heb en ik kan amper paardrijden), ik zou ontzettend graag leadzangeres willen zijn in een band (maar zo goed kan ik helaas niet zingen. Graag in een volgend leven!) of drummer, ik zou ons huis en alle spullen willen verkopen en dan gaan reizen, zwerven, elke avond een kampvuur willen maken, mensen in arme landen helpen, schilderen, met andere mensen iets groots opzetten wat de wereld totaal verandert… Dat zijn zomaar een paar van mijn dromen.

Heb ik eigenlijk wel lef? Ja en nee. Nee, omdat ik sommige dingen eng vind om te doen. Ja, omdat ik  mezelf er de laatste jaren steeds meer toe zet om over angsten heen te zetten. Ik laat me niet langer door angst belemmeren.

Ik hoop dat ik in 2014 eindelijk een balans bereik tussen wat ik zelf echt wil en wat anderen echt willen, de balans tussen vrijheid en gebondenheid! Dat ik het lef heb om met elkaar keuzes te maken om dat te bereiken.

groeten,
Tine de Jong-Veenstra

PS: Heb je interesse in de cursus ‘Hardop dromen’ van Sonja Broekhuizen? Kijk dan op http://sonjabroekhuizen.nl/hardop-dromen-6-daagse-cursus/
Volgens mij kun je je vandaag nog opgeven. Het is gratis, leuk toch?

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | 1 reactie

Laat het niet los. Laat het zijn.

Loslaten. Ik heb dat woord dit jaar zo vaak gehoord en gelezen, dat ik er haast kriegel van word! Loslaten. Brrrr 🙂 Toch ga ik er (weer) een blogje aan wijden. Waarom? Omdat zoveel mensen hard werken aan het loslaten van oude pijn terwijl dat volgens mij alleen maar averechts werkt… Ik schrijf op hoe ik het zelf ervaar. Iedereen is anders en het werkt vast niet bij iedereen zo, maar wie weet heb je er wat aan.

Het is niet goed om van jezelf te eisen (of je door de verwachtingen van anderen te laten dwingen!) om oud zeer los te laten. Je kunt in plaats van jezelf daarmee te kwellen maar beter lief zijn voor jezelf; zeg tegen jezelf dat het oké is om te voelen wat je voelt en te willen wat je wilt. Je mag heel erg verdrietig of boos over iets zijn, je bent immers ook ‘maar’ een mens. Oude pijn gaat niet weg door tegen de pijn te zeggen dat het weg moet, dat het los van jou moet gaan staan. Het omgekeerde is juist het geval; als de pijn er van jou mag zijn, als je erkent dat het een deel van je is, dan drukt het vanzelf minder zwaar op je. Accepteren dat de pijn nooit weg zal gaan en nooit weg hóeft te gaan, geeft rust. Het wordt dan in de loop van de tijd minder scherp en het zal je steeds minder belemmeren. Soms kan het ineens hevig opkomen, maar ook die momenten worden schaarser als je jezelf troost op moeilijke momenten.

Jezelf troosten is heel belangrijk. Je denkt misschien dat een ander mens dat beter kan doen, maar dat is niet zo. Het gaat erom dat het gekwetste deel van jouw kern, ziel, innerlijk kind, pitje, of hoe je het maar wilt noemen, zich veilig voelt in jou. Zonder daarvan afhankelijk te zijn van een ander mens. Anders val je in een slachtofferrol en daar help je jezelf en anderen helemaal niet mee. Wees dus lief voor je zelf. Zacht en geduldig. Dan kun je dat ook voor anderen zijn.

Laat het niet los. Laat het zijn.

Groeten, Tine de Jong-Veenstra

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , | Een reactie plaatsen